Στις 24 Μαΐου 1989, στο Camp Nou της Βαρκελώνης, η Μίλαν του Αρίγκο Σάκι αντιμετώπισε τη Στεάουα Βουκουρεστίου στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Στις 24 Μαΐου 2027 συμπληρώνονται 38 χρόνια από μια από τις πιο μονόπλευρες βραδιές στην ιστορία των τελικών. Μέσα σε 46 λεπτά το σκορ ήταν 4-0 και η Ευρώπη είχε δει μια ομάδα που έπαιζε αλλιώς.
Δύο ομάδες σε φόρμα
Η Μίλαν πέρασε τη βουλγαρική Βίτοσα και, με μεγάλη δυσκολία, τον Ερυθρό Αστέρα, μετά από δύο ισοπαλίες 1-1 και πέναλτι στο Βελιγράδι. Ακολούθησε η Βέρντερ Βρέμης με 1-0. Στα ημιτελικά, μετά το 1-1 στη Μαδρίτη, διέλυσε τη Ρεάλ με 5-0 στο San Siro, με πέντε διαφορετικούς σκόρερ: Αντσελότι, Ράικαρντ, Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν και Ντοναντόνι.
Η Στεάουα, τρία χρόνια μετά τη Σεβίλλη, είχε πια προπονητή τον Άνγκελ Γιορντανέσκου και αστέρι τον Γκεόργκε Χάτζι. Νίκησε 5-1 τη Σπάρτα στην Πράγα και απέκλεισε τη Σπαρτάκ Μόσχας. Στους «8» έχασε 1-0 στη Γκέτεμποργκ αλλά απάντησε με 5-1 στην έδρα της, και στα ημιτελικά πέρασε τη Γαλατασαράι με 4-0 στο Βουκουρέστι και 1-1 στην Κωνσταντινούπολη.
Μια ιταλική κερκίδα στη Βαρκελώνη
Στο Camp Nou βρέθηκαν σχεδόν 100.000 θεατές και, σύμφωνα με την UEFA, περίπου 80.000 από αυτούς ήταν οπαδοί της Μίλαν. Η Ρουμανία ήταν ακόμη κλειστή χώρα υπό τον Τσαουσέσκου, οπότε ελάχιστοι φίλαθλοι της Στεάουα μπόρεσαν να ταξιδέψουν.
Το γήπεδο της Μπαρτσελόνα έμοιαζε έτσι με ένα τεράστιο San Siro. Η σέντρα έγινε στις 20:15 και διαιτητής ήταν ο Δυτικογερμανός Καρλ-Χάιντς Τρίτσλερ.
Λευκά και σκούρα μπλε
Η Μίλαν με τις κόκκινες-μαύρες ρίγες και η Στεάουα με το κόκκινο-μπλε είχαν πρόβλημα χρωμάτων, και άλλαξαν και οι δύο. Οι Ιταλοί φόρεσαν μια λιτή ολόλευκη εμφάνιση, διαφορετική από τη συνηθισμένη δεύτερη φανέλα τους, που θύμιζε τη λευκή του 1963, όταν η Μίλαν πήρε την πρώτη της Κούπα στο Wembley.
Το λευκό έγινε από τότε «ρούχο τελικών» για τη Μίλαν, με ειδικές λευκές φανέλες και το 1990, το 1994 και το 1995. Η Στεάουα έπαιξε με σκούρα μπλε φανέλα adidas και γαλάζιο σορτσάκι και κάλτσες, ενώ τα κόκκινα νούμερα δύσκολα διαβάζονταν όταν η φανέλα μούσκευε από τον ιδρώτα.
Η λευκή της Μίλαν ήταν τόσο λιτή που το σορτσάκι και οι κάλτσες δεν είχαν καν λογότυπα της Kappa. Η μπλε της Στεάουα ήταν πάλι σχέδιο της adidas, όπως η λευκή της Σεβίλλης, αυτή τη φορά όμως με το σήμα στο στήθος.
Τέσσερα γκολ σε 46 λεπτά
Ο Ρουντ Γκούλιτ είχε ήδη στείλει την μπάλα στο δοκάρι όταν άνοιξε το σκορ στο 18'. Δέκα λεπτά αργότερα ο Μάρκο Φαν Μπάστεν έκανε το 2-0 με κεφαλιά.
Στο 38' ο Γκούλιτ πήρε πάσα από τον Ντοναντόνι και με δυνατό σουτ έγραψε το 3-0. Ένα λεπτό μετά την επανέναρξη, στο 46', ο Φαν Μπάστεν ολοκλήρωσε με διαγώνιο σουτ μια πάσα του Φρανκ Ράικαρντ, και ο τελικός είχε κριθεί.
Οι Ρουμάνοι, που είχαν σκοράρει πέντε και επτά γκολ στα διπλά ματς κάθε γύρου, δεν βρήκαν ούτε ένα γκολ τιμής. Το 4-0 έμεινε ως το τέλος.
Οι ήρωες του Σάκι
Οι τρεις Ολλανδοί, Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν και Ράικαρντ, ήταν το πρόσωπο εκείνης της Μίλαν. Πίσω τους όμως υπήρχε μια άμυνα με τον Φράνκο Μπαρέζι και τον νεαρό Πάολο Μαλντίνι, που ανέβαινε ψηλά και έκλεινε τους χώρους.
Ο Σάκι είχε φτιάξει μια ομάδα που πίεζε ψηλά και κινούνταν σαν ένα σώμα. Η Στεάουα του Χάτζι, μια πολύ καλή ομάδα, απλώς δεν πρόλαβε να ανασάνει.
Γιατί έμεινε στην ιστορία
Ήταν η τρίτη Κούπα της Μίλαν και η πρώτη μετά από 20 χρόνια. Το 4-0 ισοφάρισε το ρεκόρ της μεγαλύτερης διαφοράς σε τελικό της διοργάνωσης, και έναν χρόνο αργότερα οι Ροσονέρι το ξανάκαναν, πάλι στα λευκά, απέναντι στην Μπενφίκα.
Για τη Στεάουα ήταν ο δεύτερος τελικός σε ισπανικό γήπεδο μέσα σε τρία χρόνια, αυτή τη φορά χωρίς ευτυχισμένο τέλος. Ήταν και ο τελευταίος μεγάλος ευρωπαϊκός σταθμός μιας χρυσής εποχής, λίγους μήνες πριν την πτώση του καθεστώτος. Για τους συλλέκτες, η λευκή φανέλα της Μίλαν του 1989 είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες στην ιστορία των τελικών.
Δες τις φανέλες των ομάδων του Champions League στο sportarena.gr.
Φωτογραφία: το Camp Nou της Βαρκελώνης (2008) – nakhon100, Wikimedia Commons, άδεια CC BY 2.0.