Στις 25 Μαΐου 1983, στο Ολυμπιακό Στάδιο «Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι, το Αμβούργο νίκησε 1-0 τη Γιουβέντους και κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στις 25 Μαΐου 2027 κλείνουν 44 χρόνια από εκείνο το βράδυ. Ήταν ο πρώτος τελικός του θεσμού που φιλοξένησε η Αθήνα.
Ο δρόμος περνούσε και από τον Πειραιά
Το Αμβούργο του Έρνστ Χάπελ είχε δύσκολη κλήρωση. Απέκλεισε την Ντιναμό Βερολίνου και στον δεύτερο γύρο βρήκε τον Ολυμπιακό: 1-0 στο Αμβούργο και ένα βαρύ 4-0 στον Πειραιά. Ακολούθησαν η Ντιναμό Κιέβου, με ένα 3-0 στο Κίεβο, και η Ρεάλ Σοσιεδάδ στον ημιτελικό.
Η Γιουβέντους του Τζοβάνι Τραπατόνι πέρασε από τη Χβίντοβρε, τη Σταντάρ Λιέγης, την Άστον Βίλα και τη Βίντζεβ Λοτζ. Στη Βίλα Παρκ ο Πάολο Ρόσι σκόραρε με κεφαλιά μόλις στα 38 δευτερόλεπτα, και ο Ιταλός είχε βρει δίχτυα σε κάθε γύρο.
Η «υπερομάδα» και οι αουτσάιντερ
Στα χαρτιά, η Γιουβέντους ήταν ασυναγώνιστη. Στην ενδεκάδα της είχε έξι παγκόσμιους πρωταθλητές του 1982, τους Ζοφ, Τζεντίλε, Καμπρίνι, Σιρέα, Ταρντέλι και Ρόσι, και δίπλα τους τον Μισέλ Πλατινί και τον Ζμπίγκνιεφ Μπόνιεκ.
Το Αμβούργο, πρωταθλητής Γερμανίας, είχε χάσει τον τελικό του 1980 από τη Νότιγχαμ Φόρεστ και ήταν το καθαρό αουτσάιντερ. Ο ίδιος ο Φέλιξ Μάγκατ μίλησε αργότερα για μια «υπερομάδα» απέναντί τους.
Το ΟΑΚΑ ήταν ολοκαίνουργιο: είχε εγκαινιαστεί από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στις 8 Σεπτεμβρίου 1982, λιγότερο από έναν χρόνο νωρίτερα. Ο τελικός ήταν η πρώτη του μεγάλη ευρωπαϊκή πρόκληση.
Στις κερκίδες βρέθηκαν περίπου 73.500 θεατές, από τους οποίους γύρω στις 40.000 ήταν οπαδοί της Γιουβέντους. Στο ζέσταμα, ο αρχηγός Χορστ Χρούμπες έτρεξε μέχρι τη VIP κερκίδα για να ρωτήσει από πού θα παραλάβει την κούπα.
Κόκκινο απέναντι στις ασπρόμαυρες ρίγες
Η Γιουβέντους φόρεσε τις κλασικές ασπρόμαυρες κάθετες ρίγες με λευκό σορτσάκι. Το Αμβούργο, που συνήθως παίζει με λευκή φανέλα, εμφανίστηκε ολοκόκκινο, με τις λευκές ρίγες της adidas στους ώμους.
Η κόκκινη φανέλα της Αθήνας έμεινε στη μνήμη των οπαδών του HSV ως η φανέλα του μεγαλύτερου θριάμβου στην ιστορία του συλλόγου.
Ο αγώνας: ένα σουτ στο 9'
Η Γιουβέντους ξεκίνησε καλά, με μια κεφαλιά του Ρομπέρτο Μπετέγκα. Στο 9' όμως ο Μάγκατ πήρε την μπάλα στη γωνία της περιοχής και με αριστερό σουτ την έστειλε στο παραθυράκι του Ντίνο Ζοφ. Χρόνια αργότερα, βλέποντας ξανά το γκολ σε ένα ντοκιμαντέρ, ο Μάγκατ σχολίασε ότι ο θρυλικός Ιταλός απλώς δεν μπορούσε να το πιάσει.
Από εκεί και πέρα το Αμβούργο αμύνθηκε με πειθαρχία και έψαχνε την αντεπίθεση. Ο Πλατινί δεν βρήκε χώρους απέναντι στον προσωπικό του μαρκαδόρο και ζήτησε πέναλτι μετά από σύγκρουση με τον τερματοφύλακα Ούλι Στάιν. Ο Στάιν έκανε σημαντικές επεμβάσεις, ανάμεσά τους σε ένα βολέ του Καμπρίνι λίγο πριν από το ημίχρονο.
Στο 56' ο Τραπατόνι έβγαλε τον Ρόσι για τον Ντομένικο Μαροκίνο, αλλά η αλλαγή δεν άλλαξε την εικόνα. Το Αμβούργο είχε μάλιστα ευκαιρίες για δεύτερο γκολ στο τέλος.
Οι ήρωες του ΟΑΚΑ
Η ενδεκάδα του Χάπελ ήταν οι Στάιν, Κάλτς, Χιερόνιμους, Γιάκομπς, Βέμαγιερ, Γκρο, Ρολφ, Μάγκατ, Μιλέφσκι, Χρούμπες και Μπάστρουπ, με τον Τόμας φον Χέσεν να μπαίνει στη θέση του Μπάστρουπ. Ο Μάγκατ είχε σκοράρει και στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων του 1977, που επίσης κέρδισε το Αμβούργο.
Ο αρχηγός Χρούμπες συνόψισε τη νοοτροπία της ομάδας λέγοντας ότι μετά από τόσο μακρύ δρόμο, δεν έχει νόημα να χάσεις τον τελικό. Ο Χάπελ, με τη σειρά του, εξουδετέρωσε ένα από τα ισχυρότερα επιθετικά σύνολα της Ευρώπης.
Γιατί έμεινε στην ιστορία
Για το Αμβούργο ήταν ο μεγαλύτερος θρίαμβος στην ιστορία του, που συνοδεύτηκε και από τη διατήρηση του τίτλου στην Μπουντεσλίγκα. Ο τελικός έβαλε τέλος σε ένα σερί έξι χρόνων με αγγλικές ομάδες πρωταθλήτριες Ευρώπης και ήταν ο έκτος συνεχόμενος τελικός που έληξε 1-0.
Για την Αθήνα ήταν η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή βραδιά του ΟΑΚΑ, που αργότερα φιλοξένησε ξανά τελικούς του θεσμού το 1994 και το 2007. Για τη Γιουβέντους, η απογοήτευση ήταν μεγάλη: η La Stampa κατηγόρησε την επίθεσή της ότι δεν είχε ούτε ταχύτητα ούτε δύναμη. Η «Γηραιά Κυρία» θα έπαιρνε τελικά την πρώτη της κούπα δύο χρόνια αργότερα, το 1985.
Δες τις φανέλες των ομάδων του Champions League στο sportarena.gr.
Φωτογραφία: Ο Έρνστ Χάπελ με τον Μάνφρεντ Κάλτς (αριστερά) στο αεροδρόμιο Schiphol – Marcel Antonisse / Anefo, Nationaal Archief, Wikimedia Commons, άδεια CC0.