Στις 29 Μαΐου 1968, στο Wembley του Λονδίνου, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ νίκησε 4-1 την Μπενφίκα στην παράταση και έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στις 29 Μαΐου 2027 κλείνουν 59 χρόνια από εκείνη τη βραδιά. Ήταν η απάντηση ενός συλλόγου που, δέκα χρόνια νωρίτερα, είχε χάσει μια ολόκληρη γενιά στο Μόναχο.
Δέκα χρόνια μετά το Μόναχο
Τον Φεβρουάριο του 1958 το αεροπορικό δυστύχημα του Μονάχου στοίχισε τη ζωή σε οκτώ παίκτες της Γιουνάιτεντ, ενώ άλλοι δύο δεν ξαναέπαιξαν ποτέ. Ο Ματ Μπάσμπι επέζησε και ξαναέχτισε την ομάδα από την αρχή. Στον τελικό του Wembley αγωνίστηκαν δύο επιζώντες εκείνης της τραγωδίας, ο Μπόμπι Τσάρλτον και ο Μπιλ Φόουλκς.
Ο δρόμος ως το Λονδίνο πέρασε από τη Χιμπέρνιανς της Μάλτας, τη Σαράγεβο και την Γκόρνικ Ζάμπρζε. Στον ημιτελικό η Γιουνάιτεντ κέρδισε 1-0 τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Μάντσεστερ και πήρε την πρόκριση με ένα συναρπαστικό 3-3 στη Μαδρίτη, όπου σκόραρε και ο Φόουλκς.
Η Μπενφίκα του Εουσέμπιο πέρασε στα όρια την Γκλέντοραν, χάρη στο εκτός έδρας γκολ, και στη συνέχεια απέκλεισε τη Σεντ Ετιέν και τη Βάσας. Στον ημιτελικό νίκησε δύο φορές τη Γιουβέντους, με συνολικό 3-0.
Wembley, εισιτήρια στη μαύρη αγορά και 250 εκατομμύρια τηλεθεατές
Η ζήτηση για εισιτήρια ήταν τεράστια. Τη Δευτέρα πριν από τον τελικό, εισιτήρια ορθίων που κόστιζαν 10 σελίνια πουλιούνταν στη μαύρη αγορά για 7 λίρες. Στο γήπεδο βρέθηκαν πάνω από 92.000 θεατές και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, 250 εκατομμύρια Ευρωπαίοι είδαν τον αγώνα στην τηλεόραση.
Η Μπενφίκα είχε ζητήσει 10.000 εισιτήρια και η Γιουνάιτεντ 30.000. Τον αγώνα σφύριξε ο Ιταλός Κοντσέτο Λο Μπέλο.
Η Γιουνάιτεντ έπαιξε χωρίς τον Ντένις Λο, που είχε χειρουργηθεί στο γόνατο λίγες μέρες νωρίτερα και έμεινε στο νοσοκομείο την ώρα του τελικού. Αντίθετα, ο Νόμπι Στάιλς ξεπέρασε έγκαιρα ένα χτύπημα στο γόνατο και έπαιξε κανονικά.
Μπλε και λευκά αντί για κόκκινα
Και οι δύο ομάδες φορούσαν κανονικά κόκκινα, οπότε έπρεπε να αλλάξουν. Η Γιουνάιτεντ φόρεσε μια ολόμπλε εμφάνιση της Umbro, λιτή, με στρογγυλή λαιμόκοψη. Η Μπενφίκα εμφανίστηκε στα λευκά.
Αυτή η μπλε φανέλα έγινε από τις πιο αγαπημένες στην ιστορία του συλλόγου. Το 2018, για τα 50 χρόνια από τον τελικό, η Γιουνάιτεντ κυκλοφόρησε μια ειδική επετειακή φανέλα στο ίδιο σκούρο μπλε.
Ο αγώνας: από το 1-1 σε τρία γκολ μέσα σε επτά λεπτά
Το πρώτο ημίχρονο ήταν σκληρό και έληξε 0-0. Ο Τζορτζ Μπεστ δέχτηκε αλλεπάλληλα φάουλ, ενώ ο Εουσέμπιο έστειλε ένα δυνατό σουτ στο οριζόντιο δοκάρι. Στο 53' ο Τσάρλτον άνοιξε το σκορ με κεφαλιά, μετά από σέντρα του Ντέιβιντ Σάντλερ.
Η Μπενφίκα ισοφάρισε με τον Ζάιμε Γκράσα λίγο πριν από το τέλος της κανονικής διάρκειας. Στα τελευταία λεπτά ο Εουσέμπιο είχε δύο μεγάλες ευκαιρίες, όμως ο Άλεξ Στέπνεϊ απέκρουσε και τις δύο, και ο Πορτογάλος σταρ τον χειροκρότησε.
Στην παράταση η Γιουνάιτεντ έτρεξε μακριά. Στο 93' ο Μπεστ πήρε την μπάλα μετά από ένα μακρύ λάκτισμα του Στέπνεϊ από την εστία και μια κεφαλιά του Κιντ, πέρασε και τον τερματοφύλακα και έκανε το 2-1. Ο Μπράιαν Κιντ, ανήμερα των 19ων γενεθλίων του, έγραψε το 3-1 με κεφαλιά και ο Τσάρλτον έκλεισε το 4-1 στο 99'.
Οι ήρωες της βραδιάς
Ο Τσάρλτον, αρχηγός με δύο γκολ, ήταν το σύμβολο της αναγέννησης. Ο Μπεστ έδωσε τη μαγεία, ο Κιντ τη νεανική ορμή και ο Στέπνεϊ τη μεγάλη απόκρουση. Παίκτης του αγώνα αναδείχθηκε ο εξτρέμ Τζον Άστον.
Ο Μπάσμπι είπε μετά το σφύριγμα της λήξης ότι ήταν ό,τι ωραιότερο του είχε συμβεί στη ζωή του. Αργότερα τιμήθηκε με τον τίτλο του ιππότη και έγινε για όλους ο «σερ Ματ».
Γιατί έμεινε στην ιστορία
Ένα χρόνο μετά τη Σέλτικ, η Γιουνάιτεντ έφερε για πρώτη φορά το τρόπαιο στην Αγγλία. Πάνω απ' όλα όμως, ο τελικός έκλεισε έναν κύκλο δέκα ετών που είχε ξεκινήσει με το πένθος του Μονάχου.
Η συνέχεια δεν ήταν το ίδιο λαμπερή. Η Γιουνάιτεντ έχασε το Διηπειρωτικό από την Εστουδιάντες και την επόμενη σεζόν αποκλείστηκε στους ημιτελικούς από τη Μίλαν. Η βραδιά του Wembley όμως έμεινε για πάντα στη μνήμη του συλλόγου.
Δες τις φανέλες των ομάδων του Champions League στο sportarena.gr.
Φωτογραφία: Ο Μπόμπι Τσάρλτον στο αεροδρόμιο Schiphol, Οκτώβριος 1966 – Ron Kroon / Anefo, Nationaal Archief, Wikimedia Commons, άδεια CC0.