Στις 25 Μαΐου 1967, στο Estádio Nacional της Λισαβόνας, η Σέλτικ νίκησε 2-1 την Ίντερ και έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στις 25 Μαΐου 2027 κλείνουν 60 χρόνια από εκείνο το απόγευμα. Οι παίκτες της έμειναν στην ιστορία ως τα «Λιοντάρια της Λισαβόνας».
Δύο πολύ διαφορετικοί δρόμοι
Η Σέλτικ πέρασε με 5-0 τη Ζυρίχη και με 6-2 τη Ναντ. Στα προημιτελικά έχασε 1-0 στη Βοϊβοντίνα, τη μοναδική της ήττα στη διοργάνωση, και πήρε την πρόκριση με γκολ του αρχηγού Μπίλι ΜακΝίλ στο 90' της ρεβάνς. Στον ημιτελικό απέκλεισε την Ντούκλα Πράγας με 3-1 συνολικά.
Η Ίντερ είχε σηκώσει το τρόπαιο το 1964 και το 1965 και ήταν το μεγάλο φαβορί. Απέκλεισε την Τορπέντο Μόσχας, τη Βάσας και τη Ρεάλ Μαδρίτης με 3-0 συνολικά. Με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας χρειάστηκε τρίτος αγώνας, στη Μπολόνια, για να βρει την πρόκριση.
Κατενάτσιο απέναντι στην επίθεση
Ο Ελένιο Ερέρα, ο πιο ακριβοπληρωμένος προπονητής της Ευρώπης όπως γραφόταν τότε, είχε χτίσει την Ίντερ πάνω στο αμυντικό κατενάτσιο. Στη Λισαβόνα όμως του έλειπαν ο Λουίς Σουάρες και ο Ζαΐρ, ενώ η ομάδα του είχε χάσει το πρωτάθλημα τις τελευταίες εβδομάδες.
Ο Τζοκ Στάιν υποσχέθηκε ότι η Σέλτικ θα επιτεθεί όσο ποτέ άλλοτε. Η ομάδα του είχε ήδη πάρει πρωτάθλημα, Κύπελλο, Λιγκ Καπ και Κύπελλο Γλασκώβης μέσα στη σεζόν. Έλειπε μόνο ο τραυματίας σέντερ φορ Τζο ΜακΜπράιντ.
Στις κερκίδες του Estádio Nacional βρέθηκαν περίπου 45.000 θεατές, ανάμεσά τους πολλοί οπαδοί της Σέλτικ που είχαν ταξιδέψει ως την Πορτογαλία. Τον αγώνα διαιτήτευσε ο Δυτικογερμανός Κουρτ Τσένσερ.
Ρίγες, οριζόντιες και κάθετες
Οι δύο φανέλες δεν θα μπορούσαν να μπερδευτούν. Η Σέλτικ φόρεσε τις κλασικές πράσινες-λευκές οριζόντιες ρίγες, τα «hoops», με λευκό σορτσάκι. Η Ίντερ εμφανίστηκε με τις μπλε-μαύρες κάθετες ρίγες της και μαύρο σορτσάκι.
Υπάρχει και μια λεπτομέρεια που λατρεύουν οι συλλέκτες. Η Σέλτικ εκείνα τα χρόνια δεν έβαζε νούμερα στην πλάτη, για να μη «χαλάσει» τις ρίγες, και τα νούμερα ήταν ραμμένα στο σορτσάκι. Μετά το τελευταίο σφύριγμα, μερικοί παίκτες έμειναν χωρίς φανέλα, γιατί τις πήραν οι οπαδοί που είχαν μπει στο γήπεδο.
Ο αγώνας: από το πέναλτι στην ανατροπή
Η Ίντερ προηγήθηκε πολύ νωρίς, γύρω στο 7', όταν ο Τζιμ Κρεγκ ανέτρεψε τον Ρενάτο Καπελίνι και ο Σάντρο Ματσόλα εκτέλεσε το πέναλτι. Από εκεί και πέρα οι Ιταλοί κλείστηκαν στην περιοχή τους. Η Σέλτικ πίεζε ασταμάτητα, ο τερματοφύλακας Τζουλιάνο Σάρτι έκανε τη μία επέμβαση μετά την άλλη και τα δοκάρια βοήθησαν κι αυτά.
Η ισοφάριση ήρθε στο 63'. Μετά από πάσα του Κρεγκ, ο Τόμι Τζέμελ σούταρε δυνατά από περίπου 25 μέτρα και δεν άφησε περιθώρια στον Σάρτι.
Στο 84' ο Μπόμπι Μέρντοχ δοκίμασε από μακριά και ο Στίβι Τσάλμερς άλλαξε την πορεία της μπάλας για το 2-1. Ο ίδιος και οι συμπαίκτες του είπαν αργότερα ότι το είχαν δουλέψει στις προπονήσεις.
Έντεκα παιδιά από τη Γλασκώβη
Η ενδεκάδα της Σέλτικ ήταν οι Σίμσον, Κρεγκ, Τζέμελ, Μέρντοχ, ΜακΝίλ, Κλαρκ, Τζόνστον, Γουάλας, Τσάλμερς, Ολντ και Λένοξ. Όλοι είχαν γεννηθεί σε ακτίνα περίπου 30 μιλίων από τη Γλασκώβη. Ο πιο «μακρινός» ήταν ο Μπόμπι Λένοξ, από το Saltcoats.
Ο Μπιλ Σάνκλι, ο θρυλικός προπονητής της Λίβερπουλ, είπε στον Στάιν μετά τον τελικό ότι πλέον ήταν αθάνατος. Ο ίδιος ο Στάιν τόνισε ότι η νίκη ήρθε με καθαρό, όμορφο και εφευρετικό ποδόσφαιρο.
Ο Στάιν τιμήθηκε αργότερα με τον τίτλο CBE και μια κερκίδα του Celtic Park φέρει σήμερα το όνομά του. Ο Άλεξ Φέργκιουσον έχει πει ότι αυτός ο τελικός είναι ένας από τους λόγους που τον θεωρεί τον κορυφαίο Σκωτσέζο προπονητή.
Γιατί έμεινε στην ιστορία
Η Σέλτικ έγινε η πρώτη ομάδα της βόρειας Ευρώπης που πήρε το τρόπαιο. Ήταν επίσης ο πρώτος τελικός από το 1956 χωρίς ομάδα από την Ιβηρική. Πολλοί τον είδαν ως νίκη του επιθετικού ποδοσφαίρου απέναντι στο κατενάτσιο.
Η εισβολή των οπαδών στον αγωνιστικό χώρο ήταν τόσο μεγάλη, που η απονομή δεν έγινε στο γήπεδο. Ο ΜακΝίλ οδηγήθηκε με ένοπλη συνοδεία από το εξωτερικό του σταδίου ως την εξέδρα, για να σηκώσει την κούπα. Για την Ίντερ, εκείνη η ήττα θεωρείται το τέλος της «Μεγάλης Ίντερ».
Δες τις φανέλες των ομάδων του Champions League στο sportarena.gr.
Φωτογραφία: Ο Τζοκ Στάιν στο Άμστερνταμ, Μάρτιος 1971 – Anefo, Nationaal Archief, Wikimedia Commons, άδεια CC0.