Στις 18 Μαΐου 1960, στο Hampden Park της Γλασκώβης, η Ρεάλ Μαδρίτης νίκησε την Άιντραχτ Φρανκφούρτης με 7-3 και κατέκτησε το πέμπτο σερί Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στις 18 Μαΐου 2027 κλείνουν 67 χρόνια από εκείνο το βράδυ. Πολλοί τον θεωρούν ακόμη τον ωραιότερο τελικό που παίχτηκε ποτέ.
Ο δρόμος προς τη Γλασκώβη
Η Ρεάλ ήταν η κάτοχος του τροπαίου και ξεκίνησε τη διοργάνωση από τον πρώτο γύρο. Πέρασε με συνολικό 12-2 τη Ζενές Ες του Λουξεμβούργου και ανέτρεψε ένα 2-3 στη Νίκαια με ένα καθαρό 4-0 στη Μαδρίτη. Στον ημιτελικό λύγισε την Μπαρτσελόνα με δύο νίκες 3-1.
Η Άιντραχτ, πρωταθλήτρια Δυτικής Γερμανίας του 1959, έκανε το πρώτο της ταξίδι στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Απέκλεισε τη Γιανγκ Μπόις και τη Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ και στη συνέχεια διέλυσε τη Ρέιντζερς: 6-1 στη Φρανκφούρτη, 6-3 στη Γλασκώβη. Έτσι, πριν καν από τον τελικό, το σκωτσέζικο κοινό ήξερε πολύ καλά τι ομάδα ερχόταν.
Ένα γήπεδο-ρεκόρ και ένας Ούγγρος «στο περιθώριο»
Οι επίσημοι αριθμοί μιλούν για 127.621 θεατές, ρεκόρ για τελικό του θεσμού. Ο αγώνας ξεκίνησε ένα βράδυ Τετάρτης του Μαΐου και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, τον είδαν από την τηλεόραση περίπου 70 εκατομμύρια Ευρωπαίοι. Για την εποχή, ήταν ένα τεράστιο τηλεοπτικό γεγονός.
Λίγο έλειψε να μην αγωνιστεί ο Φέρεντς Πούσκας. Η Γερμανική Ομοσπονδία είχε απαγορεύσει στις ομάδες της να παίζουν απέναντι του, επειδή μετά τον τελικό του Μουντιάλ του 1954 είχε κατηγορήσει τους Γερμανούς ότι πήραν ουσίες. Ο Ούγγρος έστειλε γραπτή συγγνώμη και το εμπόδιο άρθηκε.
Λευκά απέναντι σε κόκκινα
Στον τελικό δεν υπήρξε σύγκρουση χρωμάτων. Η Ρεάλ φόρεσε την ολόλευκη εμφάνισή της, με λευκή φανέλα, λευκό σορτσάκι και λευκές κάλτσες. Όσοι ήταν στο γήπεδο θυμούνται ότι, καθώς έπεφτε το σούρουπο, τα λευκά της ξεχώριζαν ακόμη περισσότερο.
Η Άιντραχτ εμφανίστηκε στα κόκκινα. Για τις λεπτομέρειες οι πηγές διαφωνούν: άλλες περιγράφουν μια ολοκόκκινη εμφάνιση με λευκό γιακά, άλλες κόκκινη φανέλα με λευκά μανίκια. Σε κάθε περίπτωση, η λιτή λευκή φανέλα της Ρεάλ εκείνης της χρονιάς έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής.
Ο αγώνας: δέκα γκολ σε ενενήντα λεπτά
Οι Γερμανοί μπήκαν άφοβα και προηγήθηκαν στο 18' με ένα βολέ του Ρίχαρντ Κρες. Η απάντηση ήρθε γρήγορα: ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο ισοφάρισε στο 27' και λίγα λεπτά αργότερα έκανε το 2-1, εκμεταλλευόμενος ένα λάθος του τερματοφύλακα Έγκον Λόι.
Στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου ο Πούσκας έγραψε το 3-1 με δυνατό αριστερό σουτ. Στο δεύτερο μέρος ο Ούγγρος σκόραρε με πέναλτι στο 56', με κεφαλιά από σέντρα του Πάκο Χέντο στο 60' και με μια γρήγορη στροφή και σουτ στο παραθυράκι για το 6-1.
Η Άιντραχτ όμως δεν παραδόθηκε. Ο Έρβιν Στάιν μείωσε σε 6-2, ο Ντι Στέφανο απάντησε αμέσως με το 7-2 και ο Στάιν έγραψε το τελικό 7-3 στο 75'. Τρία γκολ μέσα σε τέσσερα λεπτά, σε ένα παιχνίδι που δεν είχε ούτε στιγμή ηρεμίας.
Οι ήρωες και οι μάρτυρες
Ο Πούσκας με τέσσερα γκολ και ο Ντι Στέφανο με τρία ήταν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. Τα δέκα γκολ είναι μέχρι σήμερα ρεκόρ για τελικό του θεσμού. Στο τέλος, το κοινό του Hampden χειροκροτούσε όρθιο για πολλή ώρα και τους νικητές και τους ηττημένους.
Στις κερκίδες βρισκόταν ένας 18χρονος Σκωτσέζος, ο Άλεξ Φέργκιουσον, που αργότερα είπε ότι εκείνο το βράδυ τον σημάδεψε. Ο Άντι Ρόξμπεργκ, τότε 16 ετών, το περιέγραψε κάπως έτσι: η Άιντραχτ έμοιαζε να έρχεται από άλλο πλανήτη, η Ρεάλ όμως από άλλο σύμπαν.
Υπάρχει και μια ελληνική κλωστή σε αυτή την ιστορία. Έντεκα χρόνια αργότερα ο ίδιος Πούσκας, ως προπονητής πια, οδήγησε τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Wembley το 1971.
Γιατί έμεινε στην ιστορία
Το 7-3 έκλεισε το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο της Ρεάλ: πέντε τρόπαια στις πέντε πρώτες διοργανώσεις. Η διαφορά των τεσσάρων γκολ έμεινε ρεκόρ για δεκαετίες, μέχρι να την ισοφαρίσει η Μίλαν το 1994 με το 4-0 και να την ξεπεράσει η Παρί Σεν Ζερμέν το 2025 με το 5-0.
Ήταν όμως και το τέλος ενός κύκλου. Την επόμενη σεζόν η Μπαρτσελόνα απέκλεισε τη Ρεάλ, και οι δύο σούπερ σταρ πλησίαζαν πια τα 35. Ο Μπόμπι Τσάρλτον είχε παραδεχτεί ότι, βλέποντας τον αγώνα, στην αρχή νόμιζε πως παρακολουθούσε ταινία και όχι πραγματικό ματς.
Δες τις φανέλες των ομάδων του Champions League στο sportarena.gr.
Φωτογραφία: Ο Πάκο Χέντο (αριστερά) και ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο της Ρεάλ σε φιλικό στο Άμστερνταμ, Ιούνιος 1959 – Wim van Rossem / Anefo, Nationaal Archief, Wikimedia Commons, άδεια CC0.