Στη δεκαετία του 2000 το Champions League μάς χάρισε δέκα τελικούς με επτά διαφορετικούς νικητές. Είδαμε τη Ρεάλ να φτάνει τους εννέα τίτλους, τη Μίλαν να παίζει τρεις τελικούς σε πέντε χρόνια και την Μπαρτσελόνα να γράφει ιστορία. Στη μέση, δύο ραντεβού Μίλαν και Λίβερπουλ: το ένα στην Κωνσταντινούπολη και το άλλο στην Αθήνα.
2000 · Παρίσι: Ρεάλ Μαδρίτης – Βαλένθια 3-0
Στις 24 Μαΐου 2000, στο Stade de France του Σεν Ντενί, έγινε ο πρώτος τελικός ανάμεσα σε δύο ομάδες της ίδιας χώρας. Ο Μοριέντες σκόραρε με κεφαλιά στο 39', ο ΜακΜάναμαν με βολέ στο 67' και ο Ραούλ στο 75', σε αντεπίθεση που ολοκλήρωσε προσπερνώντας τον Κανιθάρες.
Η Ρεάλ έφτασε τους οκτώ τίτλους και ο Βισέντε δελ Μπόσκε κατέκτησε τον πρώτο του ως προπονητής της. Ο ΜακΜάναμαν έγινε ο πρώτος Άγγλος που σήκωσε το τρόπαιο με ομάδα εκτός Αγγλίας.
2001 · Μιλάνο: Μπάγερν – Βαλένθια 1-1 (5-4 πέν.)
Στις 23 Μαΐου 2001, στο San Siro, και τα δύο γκολ μπήκαν από την άσπρη βούλα: ο Μεντιέτα στο 3' και ο Έφενμπεργκ στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου. Στη διαδικασία των πέναλτι ο Όλιβερ Καν απέκρουσε τον Ζάχοβιτς, έστειλε στο δοκάρι το σουτ του Καρμπόνι και στο τέλος σταμάτησε τον Πελεγκρίνο.
Η Βαλένθια έχανε δεύτερο συνεχόμενο τελικό. Ο Καν πήρε και βραβείο ευ αγωνίζεσθαι, επειδή πήγε να παρηγορήσει τον Κανιθάρες, ενώ ο Ότμαρ Χίτσφελντ έγινε ο δεύτερος προπονητής που κατέκτησε το τρόπαιο με δύο ομάδες.
2002 · Γλασκώβη: Ρεάλ Μαδρίτης – Λεβερκούζεν 2-1
Στις 15 Μαΐου 2002, στο Hampden Park, ο Ραούλ σκόραρε στο 8' και ο Λούσιο ισοφάρισε έξι λεπτά αργότερα. Στο 45' ο Ζινεντίν Ζιντάν δέχτηκε τη σέντρα του Ρομπέρτο Κάρλος και με αριστερό βολέ την έστειλε στο παραθυράκι, σε ένα από τα πιο ωραία γκολ στην ιστορία της διοργάνωσης.
Η Ρεάλ φορούσε τη λευκή φανέλα των 100 χρόνων της adidas, με χρυσό επετειακό σήμα, χρυσά νούμερα και χρυσή λεπτομέρεια στον γιακά, χωρίς χορηγό στο στήθος. Πριν από τη σέντρα τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τον Βαλέρι Λομπανόφσκι.
2003 · Μάντσεστερ: Μίλαν – Γιουβέντους 0-0 (3-2 πέν.)
Στις 28 Μαΐου 2003 το Old Trafford φιλοξένησε τον πρώτο αμιγώς ιταλικό τελικό. Η Γιουβέντους έπαιξε χωρίς τον τιμωρημένο Νέντβεντ, ενώ ένα γκολ του Σεβτσένκο στο 9' ακυρώθηκε.
Στα πέναλτι ο Ντίντα απέκρουσε τρία και ο Μπουφόν δύο, και ο Σεβτσένκο σκόραρε το νικητήριο. Η Μίλαν, με τα ολόλευκα, κατέκτησε τον έκτο τίτλο της και ο Πάολο Μαλντίνι σήκωσε την κούπα 40 χρόνια μετά τον πατέρα του, Τσέζαρε.
2004 · Γκελζενκίρχεν: Πόρτο – Μονακό 3-0
Στις 26 Μαΐου 2004, στην Arena AufSchalke, η Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο κέρδισε τη Μονακό του Ντιντιέ Ντεσάν. Σκόραραν ο Κάρλος Αλμπέρτο στο 39', ο Ντέκο στο 71' και ο Αλενίτσεφ στο 75'.
Μία εβδομάδα αργότερα ο Μουρίνιο έφυγε για την Τσέλσι. Ήταν το δεύτερο Κύπελλο Πρωταθλητριών της Πόρτο, 17 χρόνια μετά το πρώτο, και ήρθε έναν χρόνο μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA.
2005 · Κωνσταντινούπολη: Λίβερπουλ – Μίλαν 3-3 (3-2 πέν.)
Στις 25 Μαΐου 2005, στο Ολυμπιακό Στάδιο Ατατούρκ, η Μίλαν προηγήθηκε με τον Μαλντίνι στο πρώτο λεπτό και με δύο γκολ του Κρέσπο (39', 44'). Στο δεύτερο ημίχρονο ο Τζέραρντ, ο Σμίτσερ και ο Τσάμπι Αλόνσο, στο ριμπάουντ του δικού του πέναλτι, ισοφάρισαν μέσα σε έξι λεπτά.
Στην παράταση ο Γέρζι Ντούντεκ έκανε διπλή απόκρουση στον Σεβτσένκο και στα πέναλτι σταμάτησε τον Πίρλο και, στο τέλος, πάλι τον Σεβτσένκο. Η Λίβερπουλ στα κόκκινα, η Μίλαν στα λευκά: το «θαύμα της Πόλης» χάρισε στους Άγγλους τον πέμπτο τίτλο, άρα το δικαίωμα να κρατήσουν το τρόπαιο και να φορούν το ειδικό σήμα στο μανίκι.
2006 · Παρίσι: Μπαρτσελόνα – Άρσεναλ 2-1
Στις 17 Μαΐου 2006, ξανά στο Stade de France, ο Γενς Λέμαν αποβλήθηκε στο 18' για ανατροπή του Ετό, ο πρώτος παίκτης που είδε κόκκινη σε τελικό. Η Άρσεναλ προηγήθηκε με τον Σολ Κάμπελ στο 37', αλλά ο αλλαγή Χένρικ Λάρσον έδωσε τις ασίστ για τα γκολ του Ετό (76') και του Μπελέτι (81').
Επειδή και οι δύο κύριες εμφανίσεις είχαν κόκκινο, η Άρσεναλ φόρεσε τη κίτρινη εκτός έδρας και η Μπάρτσα τα μπλαουγκράνα. Ήταν ο πρώτος τελικός για ομάδα του Λονδίνου.
2007 · Αθήνα: Μίλαν – Λίβερπουλ 2-1
Στις 23 Μαΐου 2007 το ΟΑΚΑ φιλοξένησε τη ρεβάνς της Κωνσταντινούπολης. Ο Φιλίπο Ιντζάγκι σκόραρε στο 45', όταν ένα φάουλ του Πίρλο κόντραρε πάνω του, και ξανά στο 82', ενώ ο Κάιτ μείωσε με κεφαλιά στο 89'.
Η Μίλαν ήταν τυπικά γηπεδούχος, όμως προτίμησε τη λευκή «maglia fortunata», τη φανέλα του γούρι, ενώ η Λίβερπουλ φόρεσε τα ολόκοκκινα. Ο Μαλντίνι, 38 ετών και 331 ημερών, έγινε ο γηραιότερος παίκτης γηπέδου σε τελικό, και ο Κακά τελείωσε πρώτος σκόρερ της σεζόν με δέκα γκολ.
Η βραδιά είχε και σκιές: μόνο περίπου 9.000 εισιτήρια διατέθηκαν στο κοινό, χιλιάδες φίλαθλοι χωρίς έγκυρο εισιτήριο μπήκαν στο γήπεδο και κάποιοι κάτοχοι εισιτηρίων έμειναν απέξω. Η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα, και η αντιπαράθεση UEFA και Λίβερπουλ για το ποιος έφταιγε κράτησε καιρό.
2008 · Μόσχα: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Τσέλσι 1-1 (6-5 πέν.)
Στις 21 Μαΐου 2008, στο Luzhniki, έγινε ο πρώτος αγγλικός τελικός και ο πρώτος στη Ρωσία. Η σέντρα δόθηκε στις 22:45 ώρα Μόσχας, οπότε ήταν και ο πρώτος τελικός που ξεκίνησε μια μέρα και τελείωσε την επόμενη. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο σκόραρε στο 26' και ο Λάμπαρντ ισοφάρισε στο 45', ενώ ο Ντρογκμπά αποβλήθηκε στην παράταση για χαστούκι στον Βίντιτς.
Στα πέναλτι ο Τσεχ σταμάτησε τον Ρονάλντο, ο Τέρι γλίστρησε και έστειλε την μπάλα στο δοκάρι, και ο Φαν ντερ Σαρ απέκρουσε τον Ανελκά. Ο τίτλος ήρθε 50 χρόνια μετά την αεροπορική τραγωδία του Μονάχου και 40 χρόνια μετά τον πρώτο ευρωπαϊκό θρίαμβο της Γιουνάιτεντ.
2009 · Ρώμη: Μπαρτσελόνα – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 2-0
Στις 27 Μαΐου 2009, στο Stadio Olimpico, ο Ετό σκόραρε στο 10' και ο Μέσι έκανε το 2-0 στο 70', με κεφαλιά μετά από σέντρα του Τσάβι. Στην πρώτη του σεζόν ο Πεπ Γκουαρδιόλα κατέκτησε το πρώτο τρεμπλ ισπανικής ομάδας, παρότι έλειπαν οι τιμωρημένοι Ντάνι Άλβες και Αμπιντάλ και ο τραυματίας Μάρκες.
Η Μπάρτσα φόρεσε μια μοναδική εκδοχή της μπλαουγκράνα φανέλας, με χρυσό σήμα της Nike και το λογότυπο της UNICEF, που δεν φορέθηκε ποτέ ξανά. Η Γιουνάιτεντ αγωνίστηκε με τη λευκή εκτός έδρας, για πρώτη φορά σε τελικό.
Η κληρονομιά της δεκαετίας
Η Ρεάλ, η Μίλαν και η Μπαρτσελόνα πήραν από δύο τίτλους, ενώ από το 2005 ως το 2009 σε κάθε τελικό βρισκόταν τουλάχιστον μία αγγλική ομάδα. Η Κωνσταντινούπολη και η Αθήνα έδωσαν στη Λίβερπουλ και στη Μίλαν από μία μεγάλη νύχτα η καθεμιά.
Και οι φανέλες έγραψαν τη δική τους ιστορία: η αιωνόβια λευκή της Ρεάλ, τα «τυχερά» λευκά της Μίλαν, τα κόκκινα της Πόλης και η χρυσή λεπτομέρεια της Μπάρτσα στη Ρώμη είναι σήμερα κομμάτια συλλογής.
Δες τις φανέλες των ομάδων του Champions League στο sportarena.gr.
Φωτογραφία: Οπαδοί της Λίβερπουλ στην πλατεία Συντάγματος, τη μέρα του τελικού της Αθήνας, 23 Μαΐου 2007 – Αντιγόνη, Wikimedia Commons, άδεια CC BY-SA 4.0.