Η δεκαετία του '80 ξεκίνησε με αγγλική κυριαρχία και κατέληξε στη Μίλαν του Σάκι. Στο ενδιάμεσο είδαμε την τραγωδία του Heysel, τα πρώτα μεγάλα δράματα στα πέναλτι και νέους πρωταθλητές από τη Ρουμανία, την Πορτογαλία και την Ολλανδία. Για εμάς έχει και κάτι ξεχωριστό: τον τελικό του 1983 στο ΟΑΚΑ.
1980 · Μαδρίτη: Νότιγχαμ Φόρεστ – Αμβούργο 1-0
Στις 28 Μαΐου 1980, στο Bernabéu, ο Τζον Ρόμπερτσον σκόραρε στο πρώτο εικοσάλεπτο και η Φόρεστ αμύνθηκε σταθερά μέχρι το τέλος. Ο Μπράιαν Κλαφ πανηγύρισε δεύτερο σερί τρόπαιο απέναντι σε ένα Αμβούργο που είχε στη σύνθεσή του τον πρώην παίκτη της Λίβερπουλ Κέβιν Κίγκαν.
Για τη ζέστη της Μαδρίτης, η κόκκινη φανέλα της Φόρεστ είχε μεγαλύτερη από το συνηθισμένο λαιμόκοψη σε σχήμα V.
1981 · Παρίσι: Λίβερπουλ – Ρεάλ Μαδρίτης 1-0
Στις 27 Μαΐου 1981, στο Parc des Princes, το ματς έμοιαζε κλειδωμένο. Λίγο μετά το 80', ο αριστερός μπακ Άλαν Κένεντι, που είχε μείνει έξι εβδομάδες εκτός με σπασμένο καρπό, πήρε την μπάλα από πλάγιο άουτ και νίκησε τον Αγουστίν.
Ο Μπομπ Πέισλι έγινε ο πρώτος προπονητής με τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών. Σύμφωνα με το Historical Football Kits, η Λίβερπουλ κάλυψε με ταινία τα σήματα της Umbro στις κόκκινες φανέλες της, απέναντι στα λευκά της Ρεάλ.
1982 · Ρότερνταμ: Άστον Βίλα – Μπάγερν 1-0
Στις 26 Μαΐου 1982 ο τερματοφύλακας της Βίλα Τζίμι Ρίμερ τραυματίστηκε στον ώμο μετά από δέκα λεπτά. Τη θέση του πήρε ο Νάιτζελ Σπινκ, στη δεύτερη μόλις εμφάνισή του με την πρώτη ομάδα, και κράτησε ανέπαφη την εστία απέναντι στη Μπάγερν.
Στο 67' ο Πίτερ Γουίθ έστειλε στα δίχτυα τη σέντρα του Τόνι Μόρλεϊ, για την ομάδα του Τόνι Μπάρτον. Μετά το ματς αρκετοί παίκτες αντάλλαξαν φανέλες με τους ολοκόκκινους Βαυαρούς, και ο Γουίθ με τον Σπινκ πήραν αργότερα πίσω τις δικές τους.
1983 · Αθήνα: Αμβούργο – Γιουβέντους 1-0
Στις 25 Μαΐου 1983 το ολοκαίνουργιο Ολυμπιακό Στάδιο «Σπύρος Λούης», που είχε εγκαινιαστεί τον Σεπτέμβριο του 1982, φιλοξένησε τον πρώτο του τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Μπροστά σε 73.500 θεατές, ο Φέλιξ Μάγκατ σκόραρε από τα πρώτα λεπτά και το Αμβούργο νίκησε τη Γιουβέντους του Τραπατόνι.
Ο Έρνστ Χάπελ κατέκτησε το τρόπαιο με δεύτερη διαφορετική ομάδα, μετά τη Φέγενορντ του 1970. Σύμφωνα με τα σχέδια εμφανίσεων της Wikipedia, οι Γερμανοί φόρεσαν κόκκινα και οι Ιταλοί τις ασπρόμαυρες ρίγες τους.
Ήταν ο έκτος σερί τελικός που έληξε 1-0. Η Αθήνα θα φιλοξενούσε ξανά τελικούς το 1994 και το 2007.
1984 · Ρώμη: Λίβερπουλ – Ρόμα 1-1 (4-2 πέν.)
Στις 30 Μαΐου 1984 η Ρόμα έπαιξε τελικό στο δικό της γήπεδο, το Stadio Olimpico, και ήταν φαβορί. Ο Φιλ Νιλ σκόραρε στο 13' και ο Ρομπέρτο Προύτσο ισοφάρισε στο 42'.
Στη διαδικασία των πέναλτι ο Μπρους Γκρόμπελαρ «λύγιζε» τα πόδια του στη γραμμή για να αποσυντονίσει τους αντιπάλους. Ο Κόντι και ο Γκρατσιάνι έστειλαν την μπάλα άουτ, και ο Άλαν Κένεντι χάρισε στη Λίβερπουλ τον τέταρτο τίτλο της με τις κόκκινες φανέλες.
1985 · Βρυξέλλες: Γιουβέντους – Λίβερπουλ 1-0
Στον ημιτελικό η Λίβερπουλ είχε αποκλείσει τον Παναθηναϊκό, κερδίζοντας 4-0 στο Άνφιλντ και 1-0 στο ΟΑΚΑ. Στις 29 Μαΐου 1985, όμως, ο τελικός στο Heysel σημαδεύτηκε από μια τραγωδία: οπαδοί της Λίβερπουλ έσπασαν τον φράχτη προς τον τομέα Z, ένας τοίχος κατέρρευσε και 39 άνθρωποι, οι 32 Ιταλοί, έχασαν τη ζωή τους.
Το ματς ξεκίνησε με καθυστέρηση πάνω από μία ώρα, για να μην υπάρξουν νέα επεισόδια. Ο Μισέλ Πλατινί σκόραρε με πέναλτι στο δεύτερο ημίχρονο, μετά από ανατροπή του Μπόνιεκ που στην πραγματικότητα έγινε έξω από την περιοχή.
Οι αγγλικές ομάδες αποκλείστηκαν από την Ευρώπη για πέντε χρόνια και η Λίβερπουλ για έξι. Το γήπεδο ξαναχτίστηκε το 1994 με το όνομα Βασιλιάς Βαλδουίνος.
1986 · Σεβίλλη: Στεάουα – Μπαρτσελόνα 0-0 (2-0 πέν.)
Στις 7 Μαΐου 1986 η Μπαρτσελόνα του Τέρι Βέναμπλς έπαιζε σχεδόν εντός έδρας στην Ισπανία. Μετά το πρώτο 0-0 σε τελικό, ήρθε η βραδιά του Έλμουτ Ντουκαντάμ: απέκρουσε και τα τέσσερα πέναλτι των Καταλανών.
Οι Μαζεαρού και Μπολονί αστόχησαν για τη Στεάουα, όμως ο Λακατούς και ο Μπαλίντ σκόραραν. Ήταν το πρώτο τρόπαιο για ομάδα της Ανατολικής Ευρώπης, και οι Ρουμάνοι το κατέκτησαν με ολόλευκη εμφάνιση.
1987 · Βιέννη: Πόρτο – Μπάγερν 2-1
Στις 27 Μαΐου 1987, στο Prater, ο Λούντβιχ Κέγκλ έβαλε τη Μπάγερν μπροστά με κεφαλιά στο 25'. Στο 77' ο Αλγερινός Ραμπά Ματζέρ ισοφάρισε με το περίφημο τακουνάκι και λίγα λεπτά αργότερα ο Βραζιλιάνος Ζουάρι έγραψε το 2-1 με βολέ.
Ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της Πόρτο του Αρτούρ Ζόρζε, με τις γαλανόλευκες ρίγες απέναντι στα κόκκινα της Μπάγερν.
1988 · Στουτγκάρδη: PSV – Μπενφίκα 0-0 (6-5 πέν.)
Στις 25 Μαΐου 1988, στο Neckarstadion, ο τελικός ήταν προσεκτικός και κρίθηκε στα πέναλτι. Τα δέκα πρώτα μπήκαν όλα, μέχρι που ο Χανς φαν Μπρόικελεν απέκρουσε την εκτέλεση του Βελόζο.
Η PSV του Γκους Χίντινκ ολοκλήρωσε το τρεμπλ, και πέντε παίκτες της πήραν λίγες εβδομάδες αργότερα το Euro 1988 με την Ολλανδία. Η Μπενφίκα αγωνίστηκε ολοκόκκινη.
1989 · Βαρκελώνη: Μίλαν – Στεάουα 4-0
Στις 24 Μαΐου 1989, μπροστά σε 97.000 θεατές στο Camp Nou, η Μίλαν του Αρίγκο Σάκι έκανε επίδειξη. Ο Ρουντ Γκούλιτ (18', 38') και ο Μάρκο φαν Μπάστεν (28', 46') σκόραραν από δύο φορές, και οι Ροσονέρι πήραν τον πρώτο τους τίτλο ύστερα από 20 χρόνια.
Και οι δύο ομάδες άλλαξαν εμφάνιση. Η Στεάουα φόρεσε σκούρα μπλε φανέλα με γαλάζιο σορτσάκι, ενώ η Μίλαν εμφανίστηκε με την «τυχερή» ολόλευκη εμφάνιση, απλή και χωρίς λογότυπα στο σορτσάκι και τις κάλτσες, που θύμιζε την ομάδα του 1963.
Η κληρονομιά της δεκαετίας
Οι αγγλικές ομάδες κέρδισαν τέσσερις από τους πέντε πρώτους τελικούς της δεκαετίας, πριν το Heysel αλλάξει τα πάντα. Μετά ήρθαν τα πέναλτι, οι απρόσμενοι πρωταθλητές και, στο τέλος, η Μίλαν που άνοιξε μια νέα εποχή.
Οι φανέλες των '80s, από το ολόλευκο της Μίλαν μέχρι τις ρίγες της Πόρτο, είναι σήμερα από τα πιο περιζήτητα retro κομμάτια. Και για την Ελλάδα, ο τελικός του ΟΑΚΑ ήταν η αρχή μιας σχέσης της Αθήνας με τους μεγάλους τελικούς.
Δες τις φανέλες των ομάδων του Champions League στο sportarena.gr.
Φωτογραφία: Οι παίκτες της Άστον Βίλα πανηγυρίζουν με το Κύπελλο Πρωταθλητριών στο Ρότερνταμ, 26 Μαΐου 1982 – Marcel Antonisse / Anefo, Nationaal Archief, Wikimedia Commons, άδεια CC0.