Η Ουντινέζε μετρά την ιστορία της από τις 30 Νοεμβρίου 1896, όταν ιδρύθηκε στο Ούντινε η Società Udinese di Ginnastica e Scherma, ένας σύλλογος γυμναστικής και ξιφασκίας. Φέτος λοιπόν συμπληρώνονται 130 χρόνια από τότε. Είναι από τους παλαιότερους συλλόγους της Ιταλίας και ένας από τους λίγους που φορούν ασπρόμαυρα χωρίς να έχουν καμία σχέση με το Τορίνο. Η ιστορία της περνά από μια βασιλική επίδειξη, ένα αστέρι στο στήθος, έναν σεισμό και έναν από τους πιο πιστούς σκόρερ της Serie A.

Ξίφη, όργανα γυμναστικής και μια μπάλα

Οι ίδιες οι ιταλικές πηγές χαρακτηρίζουν την ημερομηνία ίδρυσης «ενδεικτική», γιατί στο Ούντινε έπαιζαν ποδόσφαιρο ήδη νωρίτερα. Το 1895 αθλητές του συλλόγου έδωσαν στη Ρώμη επιδεικτικό αγώνα απέναντι στη Virtus Bologna, μπροστά στον βασιλιά Umberto I και τη βασίλισσα Margherita. Το 1896 η ομάδα πήρε μέρος σε εθνικούς αγώνες στο Τρεβίζο και νίκησε την Τρεβίζο και τη Φεράρα. Ορισμένοι στο Φρίουλι μιλούν για το «πρωτάθλημα του 1896», όμως ο τίτλος δεν αναγνωρίζεται επίσημα. Το ποδοσφαιρικό τμήμα απέκτησε δική του μορφή στις 5 Ιουλίου 1911.

Ένα λευκό αστέρι σε μαύρη φανέλα

Το άσπρο και το μαύρο της Ουντινέζε δεν είναι δανεικά: προέρχονται από το έμβλημα της πόλης του Ούντινε. Η πρώτη φανέλα, στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν ολόμαυρη με ένα λευκό πεντάκτινο αστέρι στο στήθος. Τη δεκαετία του 1910 η φανέλα χωρίστηκε κάθετα στη μέση, μισή μαύρη και μισή λευκή. Για ένα διάστημα κυριάρχησε το λευκό με μαύρες λεπτομέρειες, ενώ από τη δεκαετία του 1930 καθιερώθηκαν οι ασπρόμαυρες ρίγες με μαύρο σορτσάκι. Τη δεκαετία του 1980 δοκιμάστηκαν τολμηρά σχέδια, όπως λευκή φανέλα με μία κεντρική μαύρη λωρίδα. Από τις ρίγες βγήκαν και τα παρατσούκλια Bianconeri και Zebrette, οι «μικρές ζέβρες».

Η ζέβρα, η ασπίδα και ο αετός που δεν ήρθε ποτέ

Σήμα πάνω στη φανέλα εμφανίστηκε σχετικά αργά, το 1979: μια ζέβρα μέσα σε πράσινο κύκλο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ακολούθησε μια ασπίδα με το έμβλημα της πόλης και το «Z» της Zanussi, ενώ το 1992 ήρθε ένα κυκλικό σήμα με γκρι στεφάνη. Από τη σεζόν 1995-96 η ομάδα φορά την ασπίδα μέσα σε κύκλο, στην οποία από το 2010 προστέθηκαν κλαδιά δάφνης. Οι οπαδοί ζητούν συχνά να μπει ο αετός του Φρίουλι, όμως ο σύλλογος δεν έχει κάνει αυτή την αλλαγή. Το 2021, για τα 125 χρόνια, κυκλοφόρησε μαύρη τρίτη φανέλα με όλα τα ιστορικά σήματα στη σειρά, ξεκινώντας από το αστέρι του 1896.

Παγωτό στο σορτσάκι: η πρώτη χορηγία της Ιταλίας

Το 1978 ο πρόεδρος Teofilo Sanson τύπωσε το λογότυπο της εταιρείας του, της Sanson Gelati, πάνω στο σορτσάκι. Ήταν η πρώτη χορηγία σε εμφάνιση στην Ιταλία. Η ομοσπονδία επέβαλε πρόστιμο και το λογότυπο αφαιρέθηκε, όμως η κίνηση άνοιξε τον δρόμο για τις χορηγίες στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Την ίδια περίοδο η Ουντινέζε κατέκτησε το Anglo-Italian Cup το 1978 και το Κύπελλο Mitropa το 1980.

Ένα γήπεδο με το όνομα της περιοχής

Από το 1924 έως το 1976 έδρα ήταν το Stadio Moretti, που σήμερα δεν υπάρχει πια. Το 1976 η ομάδα μετακόμισε στο Stadio Friuli, το οποίο πήρε το όνομα της περιοχής τη χρονιά του μεγάλου σεισμού που την έπληξε. Η χαρακτηριστική του αψίδα το κάνει αναγνωρίσιμο από μακριά. Μετά από ανακαίνιση που ξεκίνησε το 2013, άνοιξε ξανά τον Ιανουάριο του 2016 με αντίπαλο τη Γιουβέντους. Κατά καιρούς φέρει εμπορικές ονομασίες, αλλά για τον κόσμο της ομάδας μένει το Friuli.

Zico, Pozzo, Di Natale

Το 1955 η Ουντινέζε τερμάτισε δεύτερη πίσω από τη Μίλαν, αλλά υποβιβάστηκε λόγω στημένου αγώνα που είχε γίνει δύο χρόνια νωρίτερα. Το 1983 έφτασε από τη Φλαμένγκο ο Zico, που σκόραρε 19 γκολ στην πρώτη του σεζόν. Στις 28 Ιουλίου 1986 την ομάδα ανέλαβε ο Giampaolo Pozzo και η οικογένειά του παραμένει στο τιμόνι. Ακολούθησαν το Intertoto του 2000 και οι όμιλοι του Champions League το 2005-06. Το πιο αγαπημένο πρόσωπο όμως είναι ο Antonio Di Natale, με 191 γκολ από το 2004 ως το 2016 και δύο συνεχόμενους τίτλους πρώτου σκόρερ της Serie A.

Χρόνια πολλά στις «ζεβρούλες» του Φρίουλι. Από το λευκό αστέρι του 1896 μέχρι τις ρίγες του σήμερα, η Ουντινέζε μένει πιστή στα χρώματα της πόλης της.

Δες τις ρετρό φανέλες μας στο sportarena.gr.

Φωτογραφία: Stadio Friuli – Matteo.favi, Wikimedia Commons, άδεια CC BY-SA 4.0.