Στις 20 Μαρτίου 1949, σε μια λαϊκή γειτονιά της Καζαμπλάνκα, γεννήθηκε ένας σύλλογος με όνειρα που ξεπερνούσαν το ποδόσφαιρο. Στις 20 Μαρτίου 2027 η Ράγια Καζαμπλάνκα κλείνει 78 χρόνια. Και η πράσινη φανέλα της παραμένει από τις πιο αγαπημένες της Αφρικής.

Ένας σύλλογος της αντίστασης

Το Μαρόκο ήταν τότε γαλλικό προτεκτοράτο. Η Ράγια ιδρύθηκε στη συνοικία Derb Sultan από Μαροκινούς εθνικιστές και συνδικαλιστές, ανάμεσά τους ο συνδικαλιστής Μαχτζούμπ Μπεν Σεντίκ. Για τους ιδρυτές ήταν και ένας τρόπος να ακουστεί η φωνή της εργατικής νεολαίας της πόλης.

Από την αρχή η Ράγια στάθηκε απέναντι στην Ουιντάντ, τον παλαιότερο σύλλογο της πόλης, που θεωρούνταν ομάδα των μεσαίων στρωμάτων. Έτσι γεννήθηκε το ντέρμπι της Καζαμπλάνκα, η μεγαλύτερη τοπική κόντρα του μαροκινού ποδοσφαίρου. Η νέα ομάδα ξεκίνησε από τη Division d'honneur και μέσα σε δύο σεζόν βρέθηκε στην πρώτη κατηγορία.

Ένα όνομα από κλήρωση

Σύμφωνα με τις πηγές, το όνομα δεν βγήκε από ατελείωτες συζητήσεις αλλά από κλήρωση. Οι δύο υποψήφιες ονομασίες ήταν «Ράγια» και «Φατχ», και η τύχη διάλεξε την πρώτη.

Το πλήρες όνομα είναι Raja Club Athletic. Οι οπαδοί τη λένε με περηφάνια «Λέσχη του λαού» ή «Ράγια Αλ Αλάμι», δηλαδή «η παγκόσμια Ράγια».

Πράσινο για την ελπίδα, λευκό για την πόλη

Η Ράγια φοράει πράσινο και λευκό από τους πρώτους αγώνες της, το 1949. Οι ιδρυτές διάλεξαν το πράσινο για τον συμβολισμό της ελπίδας και της ανάπτυξης, και είναι επίσης ένα από τα χρώματα της σημαίας του Μαρόκου.

Το λευκό είναι το χρώμα της ίδιας της Καζαμπλάνκα, της «λευκής πόλης», που από αυτό πήρε και το όνομά της. Από το 1968 έως το 1980 τη φανέλα έφτιαχνε η adidas και στη συνέχεια, ως το 1995, η Puma.

Ο αετός και τα τέσσερα αστέρια

Ο αετός είναι έμβλημα και μασκότ της ομάδας από την ίδρυσή της. Για τους ιδρυτές συμβόλιζε ένα δυνατό, μαχητικό πουλί, σε μια εποχή που η χώρα ζούσε υπό ξένη κυριαρχία. Από εκεί βγήκε και το παρατσούκλι «Πράσινοι Αετοί».

Πάνω από τον αετό λάμπουν τέσσερα χρυσά αστέρια. Τα τρία είναι για τα Champions League Αφρικής του 1989, του 1997 και του 1999, ενώ το τέταρτο μπήκε το 2011, για το δέκατο πρωτάθλημα Μαρόκου.

Ο Πατέρας Ζεγκό και το ωραίο ποδόσφαιρο

Τη δεκαετία του '50 στον πάγκο κάθισε ο θρυλικός Πατέρας Ζεγκό (Père Jégo), που είχε δοξαστεί πρώτα με την Ουιντάντ. Οι πηγές διαφωνούν για το πότε ακριβώς ήρθε, το 1952 ή το 1957, όμως συμφωνούν ότι έδωσε στη Ράγια ένα στιλ με κοντές πάσες, κίνηση και θέαμα.

Στο πρώτο ντέρμπι του ανεξάρτητου Μαρόκου, τη σεζόν 1956-57, η Ράγια νίκησε 1-0 τη φαβορί Ουιντάντ. Το 2013 έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, όπου έχασε 2-0 από την Μπάγερν, ως η πρώτη αραβική ομάδα σε τέτοιον τελικό.

Τη φανέλα της φόρεσαν θρύλοι όπως ο Αμπντελματζίντ Ντολμί, ρέκορντμαν συμμετοχών του συλλόγου, αλλά και ο Μουσταφά Μουσταουντά και ο Μουσταφά Σαντιλί, από τη μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του '90.

Έδρα της είναι το Stade Mohammed V, που άνοιξε το 1955 ως Stade Marcel Cerdan και πήρε το σημερινό του όνομα το 1983. Εκεί οι Green Boys, που ιδρύθηκαν το 2005 ως οι πρώτοι ultras του Μαρόκου, γεμίζουν τη νότια κερκίδα, τη «Magana», με πράσινους καπνούς και εντυπωσιακά κορεό.

Γιόρτασε μαζί μας

Πράσινο, λευκό και ένας αετός στο στήθος: η φανέλα της Ράγια είναι το σύμβολο μιας γειτονιάς που ονειρεύτηκε ελευθερία. 78 χρόνια μετά, αυτό το όνειρο γεμίζει ακόμα τις κερκίδες.

Χρόνια πολλά, Ράγια! Να πετάνε πάντα ψηλά οι πράσινοι αετοί.

Δες τις συλλεκτικές φανέλες στο sportarena.gr.

Φωτογραφία: Η Ράγια πρωταθλήτρια Μαρόκου, 2011 – mustapha ennaimi, Wikimedia Commons, άδεια CC BY 2.0.