Την 1η Νοεμβρίου 1938, ανήμερα των Αγίων Πάντων, ιδρύθηκε επίσημα η Μορεϊρένσε σε μια μικρή κοινότητα της βόρειας Πορτογαλίας. Την 1η Νοεμβρίου 2026 κλείνει τα 88 χρόνια. Η ιστορία της αποδεικνύει ότι στο ποδόσφαιρο και οι μικροί μπορούν να γράψουν τη δική τους σελίδα.

Μια παρέα που έπαιζε μπάλα

Η ομάδα γεννήθηκε στη Μορέιρα ντε Κόνεγκος, κοινότητα του δήμου της Γκιμαράες, στην περιοχή Μίνιο. Την ίδρυσαν άνθρωποι που μαζεύονταν τακτικά για να παίζουν ποδόσφαιρο και θέλησαν να δώσουν στο παιχνίδι τους επίσημη μορφή.

Η ομάδα είχε μάλιστα παρουσιαστεί στους φιλάθλους ήδη από την 1η Σεπτεμβρίου 1938, δύο μήνες πριν από την επίσημη ίδρυση. Το όνομα είναι καθαρά τοπικό: «Moreirense» σημαίνει απλώς «αυτός που είναι από τη Μορέιρα».

Πρώτοι τίτλοι και μια μεγάλη σιωπή

Στην πρώτη της επίσημη διοργάνωση, το 1939/40, κατέκτησε το πρωτάθλημα του δήμου της Γκιμαράες. Ακολούθησαν δύο τίτλοι στη Β' κατηγορία της ένωσης της Μπράγκα, το 1941/42 και το 1942/43.

Μετά ήρθαν τα δύσκολα. Λόγω οικονομικών προβλημάτων που συνδέονταν με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ομάδα σταμάτησε τους επίσημους αγώνες από το 1943 ως το 1970 και έπαιζε μόνο φιλικά, πριν επιστρέψει το 1970/71 και ανέβει σιγά σιγά τις κατηγορίες.

Το 1988 κέρδισε τη σειρά της στην τρίτη εθνική κατηγορία και ανέβηκε στη II Divisão B. Το 1995 πήρε και αυτόν τον τίτλο και πέρασε για πρώτη φορά στη δεύτερη επαγγελματική κατηγορία.

Πράσινο, λευκό και καρό

Τα χρώματα της Μορεϊρένσε είναι το πράσινο και το λευκό, γι' αυτό οι φίλοι της αποκαλούν τους παίκτες «os verdes e brancos», οι πράσινοι-λευκοί. Η σημερινή εντός έδρας φανέλα είναι πράσινη-λευκή καρό, με λευκό σορτσάκι.

Οι πηγές που εξετάσαμε δεν εξηγούν από πού προήλθαν τα χρώματα ή το σήμα, οπότε δεν θα σας πουλήσουμε κάποιον μύθο. Η ομάδα είναι γνωστή και ως «οι άντρες από τη Μορέιρα ντε Κόνεγκος».

Ένα σπίτι για την ομάδα

Για δεκαετίες η Μορεϊρένσε δεν είχε δικό της γήπεδο και δανειζόταν σχολικά προαύλια και χωράφια. Το 1974 απέκτησε το γήπεδο που φέρει το όνομα του Κομενταδόρ Ζοακίμ ντε Αλμέιδα Φρέιτας, το οποίο χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα.

Ανακαινίστηκε και ξανάνοιξε τον Οκτώβριο του 2002, με περίπου 6.000 θέσεις. Ήταν η χρονιά που η ομάδα έκανε ντεμπούτο στην πρώτη κατηγορία, με τον Μανουέλ Μασάντο, που την είχε ανεβάσει με δύο διαδοχικές ανόδους.

Η πρώτη σεζόν στη μεγάλη κατηγορία έκλεισε στη 12η θέση και η δεύτερη στην 9η, πριν έρθουν δύο συνεχόμενοι υποβιβασμοί. Το 2005 πέρασε για λίγο από τον πάγκο της και ο Ζόρζε Ζεσούς.

Ο χειμώνας του 2017

Τον Ιανουάριο του 2017 η Μορεϊρένσε, 14η τότε στο πρωτάθλημα, έκανε το απίστευτο στο Taça da Liga. Στον ημιτελικό, στο Estádio Algarve, νίκησε την Μπενφίκα με 3-1, με δύο γκολ του Μποατένγκ.

Στις 29 Ιανουαρίου 2017 κέρδισε 1-0 την Μπράγκα στον τελικό, με πέναλτι του Καουέ λίγο πριν από το ημίχρονο, ο οποίος αναδείχθηκε και κορυφαίος του αγώνα. Με προπονητή τον Αουγκούστο Ινάσιο, ο μικρός σύλλογος πανηγύρισε τον πρώτο εθνικό τίτλο της ιστορίας του.

Το 2018/19, με τον Ίβο Βιέιρα, τερμάτισε έκτος, η καλύτερη θέση της ιστορίας του. Έχει επίσης δύο πρωταθλήματα δεύτερης κατηγορίας, το 2013/14 και το 2022/23.

Γιόρτασε μαζί μας

Μια ομάδα από μια μικρή κοινότητα, που έμεινε 27 χρόνια χωρίς επίσημο αγώνα, έφτασε να νικήσει Μπενφίκα και Μπράγκα για ένα τρόπαιο. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο που αγαπάμε.

Χρόνια πολλά, Μορεϊρένσε! Να συνεχίσεις να βάφεις πράσινο-λευκό το πορτογαλικό ποδόσφαιρο.

Δες τις συλλεκτικές φανέλες στο sportarena.gr.

Φωτογραφία: Η κεντρική κερκίδα του γηπέδου Comendador Joaquim de Almeida Freitas – Bohemio09, Wikimedia Commons, άδεια CC BY-SA 4.0.