Στις 16 Δεκεμβρίου 1899 γεννήθηκε στο Μιλάνο ένας σύλλογος με αγγλικό όνομα και ιταλική ψυχή. Φέτος η Μίλαν σβήνει 127 κεράκια, με επτά Κύπελλα Πρωταθλητριών στη βιτρίνα, δύο από τα οποία κατακτήθηκαν στην Αθήνα. Η διαδρομή της μπορεί να διηγηθεί και μέσα από μια φανέλα: τις κόκκινες και μαύρες ρίγες της έδρας και τη λευκή εμφάνιση που έγινε το γούρι των μεγάλων τελικών.

Ένας Άγγλος στη Fiaschetteria Toscana

Ο ιδρυτής ήταν ο Herbert Kilpin, Άγγλος που ζούσε στην πόλη. Το πρώτο όνομα ήταν Milan Foot-Ball and Cricket Club και πρώτο στέκι μια ταβέρνα, η Fiaschetteria Toscana στην οδό Berchet. Η ομάδα κρατά ως σήμερα την αγγλική γραφή «Milan» αντί για το ιταλικό «Milano», που είχε υποχρεωθεί να χρησιμοποιεί μόνο την περίοδο του φασισμού. Η επιτυχία δεν άργησε: στις 5 Μαΐου 1901, με πρόεδρο τον Alfred Edwards, νίκησε 3-0 την Τζένοα και πανηγύρισε τον πρώτο της τίτλο, τερματίζοντας την κυριαρχία των Γενοβέζων.

Κόκκινο σαν φωτιά, μαύρο σαν φόβος

Τα χρώματα τα διάλεξε ο ίδιος ο Kilpin και η εξήγησή του έμεινε ως σύνθημα. Η ομάδα του, είπε, θα ήταν μια ομάδα «διαβόλων»: το κόκκινο θα θύμιζε φωτιά και το μαύρο θα έφερνε φόβο στους αντιπάλους. Από εκεί προέρχονται τα δύο βασικά παρατσούκλια, Ροσονέρι (οι κοκκινόμαυροι) και Il Diavolo (ο Διάβολος). Από το 1899 τα χρώματα μένουν ίδια· αλλάζουν μόνο το πλάτος της ρίγας, ο γιακάς και τα σήματα στο στήθος. Ένα από τα πιο αγαπημένα σχέδια είναι εκείνο του 1987–90, της Kappa με χορηγό τη Mediolanum και φαρδύ γιακά σε σχήμα V.

Η διάσπαση του 1908 και οι τρεις Σουηδοί

Το 1908 μια διαφωνία για τους ξένους ποδοσφαιριστές χώρισε τα μέλη του συλλόγου και όσοι έφυγαν ίδρυσαν την Ίντερ. Από το 1926 η Μίλαν παίζει στο Σαν Σίρο, που από το 1947 το μοιράζεται με τη γειτόνισσα. Στη δεκαετία του 1950 ήρθε η πρώτη μεγάλη εποχή με το σουηδικό τρίο Gre-No-Li: Gunnar Gren, Gunnar Nordahl και Nils Liedholm, με πρωταθλήματα το 1951, 1955, 1957 και 1959. Το 1963 οι Ροσονέρι έγιναν η πρώτη ιταλική ομάδα που σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών, νικώντας 2-1 την Μπενφίκα.

Η λευκή φανέλα των τελικών

Στον τελικό του 1963 η Μίλαν δεν φόρεσε ρίγες αλλά λευκά. Ήταν η αρχή μιας παράδοσης που ελάχιστες ομάδες έχουν. Με τη λευκή φανέλα κατέκτησε έξι από τα επτά ευρωπαϊκά της στέμματα: 1963, 1989, 1990, 1994, 2003 και 2007. Μόνο το 1969 πανηγύρισε με τα κοκκινόμαυρα. Το γούρι δεν έπιασε πάντα, αφού με τα λευκά έχασε τους τελικούς του 1995 από τον Άγιαξ και του 2005 από τη Λίβερπουλ. Η εμπιστοσύνη όμως έμεινε: το 2007 η Μίλαν ήταν η «γηπεδούχος» και είχε δικαίωμα στα κοκκινόμαυρα, αλλά επέλεξε ξανά την ολόλευκη εμφάνιση.

Δύο βράδια στο ΟΑΚΑ

Στις 18 Μαΐου 1994, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, η ομάδα του Fabio Capello διέλυσε 4-0 την Μπαρτσελόνα του Johan Cruyff, με δύο γκολ του Daniele Massaro και από ένα των Dejan Savićević και Marcel Desailly. Ήταν η κορυφή μιας γενιάς που είχε ξεκινήσει ο Arrigo Sacchi με τους Gullit, van Basten και Rijkaard και τα διαδοχικά τρόπαια του 1989 και 1990. Τη βραδιά εκείνη θυμίζει το μπλουζάκι '94 ATHENS. Δεκατρία χρόνια μετά, στις 23 Μαΐου 2007, ο Filippo Inzaghi σκόραρε δύο φορές απέναντι στη Λίβερπουλ και η Μίλαν του Carlo Ancelotti πήρε τη ρεβάνς για την Κωνσταντινούπολη με 2-1. Για εκείνο το βράδυ υπάρχει το μπλουζάκι '07 ATHENS.

Σήματα, αστέρι και χορηγοί

Το πρώτο σήμα, που χρησιμοποιήθηκε ως το 1916, έγραφε ολόκληρο το αρχικό όνομα του συλλόγου. Μετά τον δέκατο τίτλο, το 1979, προστέθηκε το αστέρι, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1980 εμφανίστηκε και ένα σήμα με διαβολάκι. Το σημερινό έμβλημα δείχνει τα αρχικά ACM, τη σημαία της πόλης και τη χρονιά 1899. Για τα εκατό χρόνια, η φανέλα του 1999–2000 επανέφερε το σήμα του 1899. Στους κατασκευαστές, η adidas ντύνει την ομάδα από το 1998 έως το 2018 και από τότε τη σκυτάλη έχει η Puma.

Χρόνια πολλά στη Μίλαν, στους διαβόλους της και σε όλους όσους έζησαν από κοντά τα δύο βράδια της Αθήνας. Οι ρίγες μένουν ίδιες, αλλά τα λευκά των τελικών έχουν πάντα μια θέση στην καρδιά μας.

Δες τις φανέλες και τα προϊόντα της Μίλαν στο sportarena.gr.

Φωτογραφία: San Siro – Vincenzo.togni, Wikimedia Commons, άδεια CC BY-SA 4.0.