Η Εσπανιόλ γιορτάζει τα 126α γενέθλιά της. Ιδρύθηκε στη Βαρκελώνη στις 28 Οκτωβρίου 1900 και είναι η «άλλη» ομάδα της πόλης, εκείνη με τις μπλε και λευκές ρίγες, που ζει στη σκιά ενός γίγαντα αλλά έχει γράψει τη δική της, αρκετά πλούσια ιστορία. Και, όπως θα δούμε, δεν ξεκίνησε καν με μπλε και λευκό.

Φοιτητές με ισπανική ταυτότητα

Ιδρυτής ήταν ο Ángel Rodríguez Ruiz, φοιτητής μηχανικής στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Ο σύλλογος ονομάστηκε αρχικά Sociedad Española de Football και, σύμφωνα με την ιστορία του, ήταν ο πρώτος στην Ισπανία που απαρτιζόταν αποκλειστικά από Ισπανούς λάτρεις του αθλήματος, σε μια εποχή που οι ξένοι κυριαρχούσαν στο ποδόσφαιρο της πόλης. Το 1901 έγινε Club Español de Fútbol, ενώ το 1903 πανηγύρισε το πρώτο του πρωτάθλημα Καταλονίας. Ανάμεσα στο 1906 και το 1909 η ομάδα διαλύθηκε προσωρινά λόγω έλλειψης παικτών.

Η φανέλα που ήταν κίτρινη

Ελάχιστοι φαντάζονται την Εσπανιόλ στα κίτρινα, κι όμως έτσι έπαιζε στα πρώτα της χρόνια. Ο λόγος ήταν πρακτικός: ένα από τα πρώτα στελέχη είχε υφαντουργική επιχείρηση και διέθετε κίτρινο ύφασμα, οπότε οι φανέλες ράφτηκαν από αυτό. Το πρώτο σήμα ήταν ένας απλός κύκλος σε κόκκινο και κίτρινο με τα αρχικά CEF. Όταν ο σύλλογος ξαναστήθηκε το 1910, ήρθε η ώρα για κάτι πιο μόνιμο.

Η ασπίδα του Roger de Llúria

Στη συνέλευση της 20ής Φεβρουαρίου 1910 τα μέλη αποφάσισαν να αλλάξουν χρώματα και σήμα. Η πρόταση, που αποδίδεται στον Eduard Corrons, ήταν να υιοθετηθούν το μπλε και το λευκό από το οικόσημο του Roger de Llúria, ναυάρχου του μεσαιωνικού στέμματος της Αραγωνίας. Έτσι γεννήθηκαν οι «blanc-i-blaus». Το 1912 ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄ παραχώρησε τον τίτλο «Real» και στο σήμα μπήκε στέμμα, ενώ οι ρίγες έγιναν διαγώνιες. Το 1995 το όνομα πήρε την καταλανική γραφή, RCD Espanyol, και ο Pere Durán σχεδίασε νέο σήμα με απλοποιημένο στέμμα. Η τελευταία μικρή αλλαγή, το 2005, έκανε το κίτρινο πιο χρυσαφένιο. Σήμερα οι μπλε-λευκές ρίγες ταιριάζουν ακόμα και στους πιο μικρούς φιλάθλους, όπως δείχνει το βρεφικό mini kit της PUMA.

Παπαγαλάκια και μια μαύρη γάτα

Το παρατσούκλι «Periquitos» ή «Pericos» έχει δύο εκδοχές. Η πρώτη λέει ότι στα δέντρα γύρω από το γήπεδο της Σαρριά, όπου η ομάδα μετακόμισε το 1923, ζούσαν πολλά παπαγαλάκια. Η δεύτερη το αποδίδει στον σκιτσογράφο Valentí Castanys, που τη δεκαετία του 1920 κορόιδευε τους λίγους οπαδούς της ομάδας ως «τέσσερις μαύρες γάτες». Η λέξη «perico» θεωρείται ότι προστέθηκε αργότερα, λόγω του Γάτου Φίλιξ, που στα καταλανικά λεγόταν «gat perico».

Σαρριά, Μονζουίκ, Κορνεγιά

Η Σαρριά φιλοξένησε την Εσπανιόλ για 74 χρόνια. Ο τελευταίος αγώνας εκεί έγινε στις 21 Ιουνίου 1997, με νίκη 3-2 επί της Βαλένθια. Ακολούθησαν δώδεκα χρόνια στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονζουίκ και, από το 2009, το δικό της γήπεδο στην Κορνεγιά-Ελ Πρατ, χωρητικότητας 40.000 θέσεων. Στο μεταξύ η ομάδα, ιδρυτικό μέλος της Λα Λίγκα το 1928, είχε δει με τη φανέλα της παίκτες όπως ο Ricardo Zamora και, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, τους László Kubala και Alfredo Di Stéfano στο τέλος της καριέρας τους.

Τέσσερα Κύπελλα, δύο πικροί τελικοί

Η Εσπανιόλ έχει κατακτήσει το Κύπελλο Ισπανίας τέσσερις φορές: το 1929, το 1940, το 2000 και το 2006. Στην Ευρώπη έφτασε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου UEFA και τις δύο έχασε στα πέναλτι: το 1988 από τη Λεβερκούζεν και το 2007 από τη Σεβίλλη στο Χάμπντεν Παρκ. Ο Raúl Tamudo έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της. Από το 2009, σε κάθε αγώνα, οι φίλαθλοι χειροκροτούν όρθιοι στο 21ο λεπτό, στη μνήμη του αρχηγού Dani Jarque, που πέθανε σε ηλικία 26 ετών. Το 2024 η ομάδα επέστρεψε στην Primera μέσα από τα πλέι οφ.

Χρόνια πολλά, Εσπανιόλ. Από το κίτρινο ύφασμα ενός υφαντουργείου ως τις ρίγες του Roger de Llúria, η ιστορία σου θυμίζει ότι και η «άλλη» ομάδα μιας πόλης μπορεί να έχει μεγάλη καρδιά.

Δες τις φανέλες και τα προϊόντα της Εσπανιόλ στο sportarena.gr.

Φωτογραφία: RCDE Stadium – RCD Espanyol de Barcelona, Wikimedia Commons, άδεια CC BY-SA 4.0.