Στις 6 Νοεμβρίου 1887, σε μια ενοριακή αίθουσα στο Κάλτον, μια φτωχή εργατική γειτονιά στο ανατολικό τμήμα της Γλασκώβης, γεννήθηκε η Σέλτικ. Φέτος η ομάδα με τα πράσινα και λευκά «στεφάνια» σβήνει 139 κεράκια. Πρόκειται για έναν σύλλογο που δεν ξεκίνησε για να κατακτήσει τρόπαια. Ξεκίνησε για να βάλει ένα πιάτο φαγητό μπροστά σε πεινασμένα παιδιά. Πάμε να δούμε πώς αυτή η αφετηρία κατέληξε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φανέλες του πλανήτη.

Ένα πιάτο φαγητό για τα παιδιά του East End

Ο εμπνευστής ήταν ο Brother Walfrid, Ιρλανδός μοναχός του τάγματος των Μαριστών. Η συνάντηση έγινε στην αίθουσα της εκκλησίας St Mary's. Στόχος του ήταν να μαζέψει χρήματα για το φιλανθρωπικό του έργο, το «Poor Children's Dinner Table», που έδινε γεύματα στα παιδιά των ιρλανδών μεταναστών. Το όνομα «Celtic» ήταν δική του πρόταση. Ήθελε να δείχνει ότι ο σύλλογος είχε ρίζες και στην Ιρλανδία και στη Σκωτία. Ο πρώτος επίσημος αγώνας δόθηκε στις 28 Μαΐου 1888 απέναντι στη Ρέιντζερς, και η Σέλτικ νίκησε 5-2. Κανείς τότε δεν φανταζόταν τι ιστορία θα ακολουθούσε ανάμεσα στις δύο ομάδες.

Λευκή φανέλα, πράσινο γιακά

Η πρώτη εμφάνιση της Σέλτικ μοιάζει σχεδόν αγνώριστη σήμερα. Οι παίκτες φορούσαν λευκή φανέλα με πράσινο γιακά, μαύρο σορτσάκι και σμαραγδένιες κάλτσες. Το 1889 εμφανίστηκαν οι πράσινες και λευκές κάθετες ρίγες, που κράτησαν για περίπου μια δεκαετία και κάτι. Η μεγάλη αλλαγή ήρθε στις 15 Αυγούστου 1903, σε αγώνα με την Πάρτικ Θίσλ. Εκείνη τη μέρα η ομάδα φόρεσε για πρώτη φορά τις οριζόντιες πράσινες και λευκές λωρίδες, τα περίφημα hoops. Από τότε τα «στεφάνια» έγιναν η ταυτότητα της ομάδας, και μάλιστα της έδωσαν και ένα από τα παρατσούκλια της, «The Hoops».

Ο σταυρός, το τριφύλλι και μια φανέλα χωρίς σήμα

Το πρώτο έμβλημα του συλλόγου ήταν ένας πράσινος σταυρός πάνω σε κόκκινο οβάλ. Από τη δεκαετία του 1930 καθιερώθηκε το τετράφυλλο τριφύλλι, το σύμβολο που αναγνωρίζουν σήμερα οι φίλαθλοι παντού. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Σέλτικ δεν είχε σήμα στη φανέλα της για σχεδόν έναν αιώνα. Το έμβλημα ράφτηκε στο στήθος μόλις το 1977. Για τα εκατό χρόνια του συλλόγου, το 1988, οι παίκτες φόρεσαν ειδικό επετειακό σήμα με κελτικό σταυρό. Τα hoops πάντως παραμένουν η πιο δυνατή «υπογραφή» της ομάδας, όπως θυμίζει και η κουβέρτα fleece «Hoop» που έχουμε στο κατάστημα.

Παράδεισος στο Πάρκχεντ

Η πρώτη έδρα άνοιξε το 1888 στο Πάρκχεντ. Όταν ο ιδιοκτήτης ανέβασε το ενοίκιο από 50 σε 450 λίρες τον χρόνο, ο σύλλογος μετακόμισε λίγο πιο πέρα. Το νέο Σέλτικ Παρκ εγκαινιάστηκε στις 20 Αυγούστου 1892. Στον αγωνιστικό χώρο φυτεύτηκαν και τριφύλλια, και ένας δημοσιογράφος έγραψε ότι η ομάδα άφηνε ένα νεκροταφείο για να μπει στον παράδεισο. Έτσι γεννήθηκε το προσωνύμιο «Paradise». Σήμερα το γήπεδο χωράει πάνω από 60.000 θεατές και είναι το μεγαλύτερο της Σκωτίας.

Λισαβόνα, 25 Μαΐου 1967

Η κορυφαία στιγμή ήρθε με τον Jock Stein στον πάγκο. Στις 25 Μαΐου 1967, στο Εθνικό Στάδιο της Λισαβόνας, η Σέλτικ νίκησε 2-1 την Ίντερ και έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Εκείνη τη σεζόν κέρδισε όλες τις διοργανώσεις στις οποίες πήρε μέρος, κάτι που κανένας σύλλογος δεν είχε πετύχει πριν. Οι παίκτες εκείνης της ομάδας έμειναν γνωστοί ως Lisbon Lions. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1974, ήρθε και το ένατο σερί πρωτάθλημα, που ισοφάριζε το παγκόσμιο ρεκόρ της εποχής.

Από την Umbro στην adidas

Για πολλές δεκαετίες τη φανέλα την έραβε η Umbro, από τη δεκαετία του 1930 μέχρι το 2005. Ακολούθησαν η Nike, η New Balance από το 2015 και η adidas από το 2020. Ο πρώτος χορηγός που εμφανίστηκε πάνω στα hoops ήταν η CR Smith, εταιρεία από το Φάιφ, το 1984. Ό,τι κι αν άλλαξε στα υλικά και στα λογότυπα, το σχέδιο των οριζόντιων λωρίδων έμεινε σχεδόν ανέγγιχτο. Αυτό το κάνει και ένα από τα πιο αγαπημένα θέματα για όσους συλλέγουν φανέλες.

Από ένα πιάτο σούπα για τα παιδιά του Κάλτον μέχρι τα εκατομμύρια φιλάθλων σε όλο τον κόσμο, η διαδρομή της Σέλτικ είναι μοναδική. Χρόνια πολλά στους «Bhoys» και σε όσους κρεμούν με περηφάνια μια σημαία «Bhoys» στο μπαλκόνι τους!

Δες τις φανέλες και τα προϊόντα της Σέλτικ στο sportarena.gr.

Φωτογραφία: Celtic Park – edward mcmaihin, Wikimedia Commons, άδεια CC BY-SA 2.0.