Στις 30 Μαΐου 1920, σε έναν κινηματογράφο στο κέντρο της πόλης, γεννήθηκε η ομάδα που θα γινόταν η σημαία της Σαρδηνίας. Στις 30 Μαΐου 2027 η Κάλιαρι κλείνει 107 χρόνια. Και κουβαλά έναν από τους πιο ρομαντικούς τίτλους του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Ένας γιατρός και ένα σινεμά
Ο σύλλογος ιδρύθηκε ως Cagliari Football Club στο Cinema Eden, κάτω από τις στοές της Via Roma. Πρώτος πρόεδρος έγινε ο γιατρός Γκαετάνο Φικέρα, που καταγόταν από την Κατάνια, με αντιπρόεδρο τον οινοπαραγωγό Αντονίνο Τζέντα-Πίρας.
Γραμματέας και πρώτος αρχηγός ήταν ο Τζόρτζιο Μερέου. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1920, στο πρώτο της επίσημο παιχνίδι, η Κάλιαρι νίκησε 5-2 την Τόρες, με χατ τρικ του Αλμπέρτο Φιγκάρι.
Από τα λευκά στα ροσομπλού
Σε εκείνο το ντεμπούτο η ομάδα φόρεσε λευκά. Οι πηγές διαφωνούν για τον λόγο: κατά μία εκδοχή οι φανέλες φτιάχτηκαν από ιατρικές ποδιές του Φικέρα, κατά άλλη διαλέχτηκαν για να μη μοιάζουν με τα κόκκινα-μπλε της Τόρες.
Τα χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το μπλε της πόλης, όπως εμφανίζονται στο λάβαρο και στη σημαία του δήμου. Το κόκκινο παραπέμπει στον Οίκο της Σαβοΐας και στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Το μπλε θυμίζει τον ουρανό, τη θάλασσα και το Castello, την παλιά τειχισμένη πόλη.
Μετά από ριγέ φανέλες, και ένα διάστημα στα μέσα της δεκαετίας του '20 με μαύρες και γαλάζιες ρίγες, ήρθε η φανέλα που χωρίζεται κάθετα στη μέση, μισή κόκκινη και μισή μπλε. Οι πηγές την τοποθετούν από το 1927-28 ως τη δεκαετία του '30. Συχνά τη λένε «a quarti», αλλά στην πραγματικότητα είναι απλώς κομμένη στα δύο.
Οι τέσσερις Μαυριτανοί
Σε όλες του τις εκδοχές, το σήμα έχει τη σημαία της Σαρδηνίας με τα τέσσερα κεφάλια Μαυριτανών, τους quattro mori. Από το 2015 η ασπίδα είναι μισή κόκκινη και μισή μπλε, με το όνομα του συλλόγου σε λευκά γράμματα.
Με εκείνη την αλλαγή, τα κεφάλια γύρισαν προς τα δεξιά, όπως στην επίσημη σημαία του νησιού μετά το 1992. Από τα χρώματα βγαίνει και το προσωνύμιο «Rossoblù», ενώ οι οπαδοί φωνάζουν την ομάδα και «Casteddu», το σαρδηνιακό όνομα της πόλης.
1970: το σκουντέτο του νησιού
Η μεγάλη στιγμή ήρθε τη σεζόν 1969-70. Με προπονητή τον Μάνλιο Σκοπίνιο και ηγέτη τον Τζίτζι Ρίβα, η Κάλιαρι εξασφάλισε το πρωτάθλημα στις 12 Απριλίου 1970, δύο αγωνιστικές πριν το τέλος. Ήταν ο πρώτος τίτλος για ομάδα νοτιότερα της Ρώμης.
Έχασε μόλις δύο παιχνίδια και δέχτηκε 11 γκολ, τα λιγότερα σε μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εκείνη την εποχή. Δίπλα στον Ρίβα έπαιζαν ο Αλμπερτόζι, ο Νικολάι, ο Τσέρα, ο Ντομενγκίνι και ο Γκόρι.
Εκείνα τα χρόνια η κύρια φανέλα ήταν λευκή με κόκκινη-μπλε λαιμόκοψη και κορδόνια, και έμεινε πρώτη ως το 1982. Ο Ρίβα, τρεις φορές πρώτος σκόρερ της Serie A, έγινε επίτιμος πρόεδρος το 2019 και το Νο 11 έχει αποσυρθεί προς τιμήν του.
Ζόλα, Φραντσέσκολι και Unipol Domus
Από το Amsicora η ομάδα πέρασε το 1970 στο Sant'Elia, που κατεδαφίστηκε το 2017. Σήμερα παίζει στην Unipol Domus, ένα προσωρινό γήπεδο δίπλα στη θέση του παλιού. Το 1993, με τον Κάρλο Ματσόνε στον πάγκο, έφτασε στους ημιτελικούς του Κυπέλλου UEFA.
Από τη φανέλα πέρασαν ο Τζανφράνκο Ζόλα, ο Έντσο Φραντσέσκολι, ο Ντιέγκο Γκοδίν, ο Ράτζα Ναϊνγκολάν και ο Νικολό Μπαρέλα. Το Νο 13 έχει επίσης αποσυρθεί, στη μνήμη του Νταβίντε Αστόρι, και το 2023 ο Κλαούντιο Ρανιέρι ξανάφερε την ομάδα στη Serie A μέσα από τα πλέι οφ.
Γιόρτασε μαζί μας
Κόκκινο και μπλε, τέσσερις Μαυριτανοί και ένα ολόκληρο νησί πίσω από την ομάδα: η φανέλα της Κάλιαρι είναι κομμάτι της ταυτότητας της Σαρδηνίας.
Χρόνια πολλά, Κάλιαρι! Forza Casteddu!
Δες τις συλλεκτικές φανέλες στο sportarena.gr.
Φωτογραφία: Η ενδεκάδα της Κάλιαρι στο Τορίνο, στη σεζόν του σκουντέτο (26 Απριλίου 1970) – άγνωστος φωτογράφος, Wikimedia Commons, κοινό κτήμα.