Στις 12 Αυγούστου 1904 δύο έφηβοι συμμαθητές στο Ρίο ντε Τζανέιρο ίδρυσαν μια ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα Electro Club. Λίγο αργότερα έγινε Μποταφόγκο, και στις 12 Αυγούστου 2027 κλείνει τα 123 χρόνια ποδοσφαίρου. Είναι η ομάδα του Γκαρίντσα, του Νίλτον Σάντος και του «Μοναχικού Αστεριού».

Δύο 14χρονοι και μια γιαγιά

Οι ιδρυτές, Φλάβιο Ράμος και Εμάνουελ Σοντρέ, ήταν μόλις 14-15 χρονών και πήγαιναν μαζί στο Colégio Alfredo Gomes. Το πρώτο όνομα, Electro Club, δεν κράτησε πολύ.

Περίπου έναν μήνα αργότερα η ομάδα έγινε Botafogo Football Club, με πρόταση της γιαγιάς του Φλάβιο, της Ντόνα Σικιτότα. Στην ίδια περιοχή του Ρίο υπήρχε ήδη από το 1894 ένας κωπηλατικός σύλλογος με το ίδιο όνομα, ο Club de Regatas Botafogo.

Ασπρόμαυρες ρίγες από το Λονδίνο

Τα επίσημα χρώματα είναι το μαύρο και το λευκό. Η ριγέ φανέλα υιοθετήθηκε το 1906, παραγγέλθηκε από το Λονδίνο και, σύμφωνα με τις πηγές, εμπνεύστηκε από τη Γιουβέντους.

Πίσω από την ιδέα ήταν ο συνιδρυτής Ιταμάρ Ταβάρες, που είχε σπουδάσει στην Ιταλία. Την ίδια χρονιά η ομάδα κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο και έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Καριόκα.

Το 1912 ο σύλλογος πήρε την έκταση στην οδό General Severiano, που είναι μέχρι σήμερα η έδρα του. Το παλιό γήπεδο που χτίστηκε εκεί γκρεμίστηκε τη δεκαετία του 1970 και δεν ξαναχτίστηκε ποτέ.

Το 1910 η Μποταφόγκο πήρε το πρωτάθλημα της πόλης με 66 γκολ σε μόλις 10 αγώνες. Από τότε της έμεινε το παρατσούκλι «O Glorioso», ο Ένδοξος.

Ένα αστέρι πάνω από τον κόλπο

Τον Ιούνιο του 1942 ο αθλητής Αρμάντο Αλμπάνο κατέρρευσε και πέθανε σε αγώνα μπάσκετ, και η τραγωδία έφερε κοντά τους δύο συλλόγους με το ίδιο όνομα. Στις 8 Δεκεμβρίου 1942 ποδοσφαιρικός και κωπηλατικός σύλλογος συγχωνεύτηκαν στη σημερινή Botafogo de Futebol e Regatas.

Από τους κωπηλάτες ήρθε το πιο διάσημο σύμβολο, η Estrela Solitária, το Μοναχικό Αστέρι. Αντιπροσωπεύει τον Αυγερινό, δηλαδή τον πλανήτη Αφροδίτη, που έβλεπαν συχνά οι κωπηλάτες πάνω από τον κόλπο του Botafogo, και μετά τη συγχώνευση έγινε το σύμβολο και της ποδοσφαιρικής ομάδας.

Γκαρίντσα και οι παγκόσμιοι πρωταθλητές

Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 η Μποταφόγκο είχε μερικούς από τους κορυφαίους παίκτες του πλανήτη. Ο Γκαρίντσα, με το νούμερο 7, ήταν πρωταγωνιστής στα Μουντιάλ του 1958 και του 1962, και στο δεύτερο μοιράστηκε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ.

Δίπλα του έπαιζαν ο Νίλτον Σάντος, που έδωσε το όνομά του στο σημερινό γήπεδο, και ο Ντίντι, κορυφαίος παίκτης του Μουντιάλ του 1958. Το 7 πέρασε αργότερα στον Ζαϊρζίνιο, που σκόραρε σε κάθε αγώνα της Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 1970.

Η χρονιά των ονείρων

Τα πρωταθλήματα Βραζιλίας ήρθαν το 1968 και το 1995, όμως το 2024 έμεινε στην ιστορία. Με προπονητή τον Αρτούρ Ζόρζε, η Μποταφόγκο νίκησε 3-1 την Ατλέτικο Μινέιρο στον τελικό του Copa Libertadores στο Μπουένος Άιρες, παρότι έπαιζε με δέκα παίκτες από τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα.

Στη συνέχεια κατέκτησε και το πρωτάθλημα, κάνοντας ένα ιστορικό νταμπλ. Το 2025, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, νίκησε 1-0 την Παρί Σεν Ζερμέν, μια ομάδα που κατά σύμπτωση γιορτάζει κι αυτή γενέθλια στις 12 Αυγούστου.

Σήμερα η Μποταφόγκο αγωνίζεται στη Série A της Βραζιλίας και παίζει στο Estádio Nilton Santos από το 2007.

Γιόρτασε μαζί μας

Από δύο μαθητές με μια ιδέα μέχρι την κορυφή της Νότιας Αμερικής, το αστέρι της Μποταφόγκο λάμπει ακόμα. Χρόνια πολλά, Fogão, για τα 123 σου χρόνια!

Δες τις συλλεκτικές φανέλες στο sportarena.gr.

Φωτογραφία: Το Estádio Nilton Santos το 2017 – Phill ad, Wikimedia Commons, άδεια CC BY-SA 4.0.