Ένα μικρό αγγελάκι σε αθλητική εφημερίδα και μια συνάντηση έντεκα ανθρώπων σε ένα γυμναστήριο ήταν αρκετά για να γεννηθεί η Μπαρτσελόνα. Ήταν 29 Νοεμβρίου 1899 και ο σύλλογος που ξεκίνησε τότε συμπληρώνει φέτος 127 χρόνια. Στο ενδιάμεσο έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης περιοχής, χωρίς όμως να χάσει ποτέ τα δύο χρώματα που διάλεξε στα πρώτα του βήματα. Αυτή είναι μια ιστορία που διηγείται κανείς καλύτερα μέσα από τη φανέλα.

Ένα αγγελάκι στη Los Deportes

Ο Ελβετός Hans Gamper, που αργότερα έγινε γνωστός ως Joan Gamper, δημοσίευσε στις 22 Οκτωβρίου 1899 μια αγγελία στην εφημερίδα Los Deportes, ζητώντας ανθρώπους που ήθελαν να παίξουν ποδόσφαιρο. Η ανταπόκριση ήρθε γρήγορα. Στις 29 Νοεμβρίου, στο Gimnasio Solé, έντεκα ποδοσφαιριστές ίδρυσαν τη Foot-Ball Club Barcelona. Ανάμεσά τους υπήρχαν Καταλανοί, Ελβετοί και Βρετανοί, κάτι που θα έπαιζε ρόλο και στην επιλογή των χρωμάτων.

Το μυστήριο του blaugrana

Το μπλε και το βαθύ κόκκινο, το λεγόμενο blaugrana, επιλέχθηκαν σε δεύτερη συνέλευση μελών, στις 13 Δεκεμβρίου 1899. Από πού όμως προήλθαν; Έχουν ακουστεί πολλές θεωρίες: οι πένες με μπλε και κόκκινο μελάνι ενός λογιστή, τα χρώματα του ελβετικού καντονιού του Gamper, η Βασιλεία. Ο ίδιος ο σύλλογος απορρίπτει την ιστορία του καντονιού και θεωρεί πιο πιθανή την εκδοχή των αδελφών Witty. Αυτοί είχαν φοιτήσει στο σχολείο Merchant Taylors στο Κρόσμπι, κοντά στο Λίβερπουλ, του οποίου η ομάδα ράγκμπι φορούσε μπλε και μπορντό. Η μαρτυρία βασίζεται σε προφορικές αφηγήσεις, όχι σε γραπτά τεκμήρια. Για περίπου δέκα χρόνια οι ριγέ φανέλες συνοδεύονταν από λευκό σορτσάκι.

Ένα σήμα που άντεξε μια δικτατορία

Στην αρχή η ομάδα χρησιμοποιούσε το έμβλημα της πόλης της Βαρκελώνης. Το 1910 έγινε διαγωνισμός και νίκησε ο Carles Comamala, παίκτης της ομάδας. Το σχέδιό του, με τον σταυρό του Αγίου Γεωργίου, τις κόκκινες και κίτρινες λωρίδες της Καταλονίας, τα αρχικά FCB και μια μπάλα, είναι στην ουσία το σήμα που βλέπουμε μέχρι σήμερα. Επί Franco ο σύλλογος αναγκάστηκε να αλλάξει όνομα σε CF Barcelona και να αφαιρέσει δύο από τις τέσσερις λωρίδες. Οι λωρίδες επέστρεψαν το 1949, για τα 50 χρόνια, και τα αρχικά FCB το 1974. Το 2002 ο σχεδιαστής Claret Serrahima έκανε τις γραμμές πιο απλές και καθαρές.

Οι culés και τα γήπεδα

Οι οπαδοί της ομάδας λέγονται culés, από την καταλανική λέξη για τα οπίσθια. Στο Camp de la Indústria, όπου η ομάδα μετακόμισε το 1909, όσοι κάθονταν στον τοίχο της κερκίδας έδειχναν στον δρόμο ακριβώς αυτό το σημείο. Ακολούθησε το Les Corts το 1922 και το 1957 το Camp Nou, που μετά την ανακαίνισή του φέρει πλέον το όνομα Spotify Camp Nou. Το σύνθημα «Més que un club», δηλαδή «Κάτι παραπάνω από σύλλογος», εκφράζει τη σχέση της ομάδας με την καταλανική ταυτότητα. Η Μπαρτσελόνα ανήκει στα μέλη της.

107 χρόνια χωρίς χορηγό

Για πάνω από έναν αιώνα το στήθος της φανέλας έμενε καθαρό. Τον Σεπτέμβριο του 2006 ο σύλλογος συμφώνησε να βάλει το λογότυπο της UNICEF, με μια ιδιαιτερότητα: αντί να εισπράττει χρήματα, δεσμεύτηκε να δίνει στον οργανισμό τουλάχιστον 1,5 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Ακολούθησαν το Qatar Foundation το 2011, η Qatar Airways, η Rakuten και από το 2022 η Spotify. Στους κατασκευαστές, μετά τη Meyba της δεκαετίας του 1980 και την Kappa του 1992-1998, τη σκυτάλη πήρε η Nike το 1998.

Από το Wembley του Koeman στο εξάστερο

Ο Johan Cruyff έχτισε από το 1988 το λεγόμενο Dream Team, που κατέκτησε τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα την περίοδο 1991-1994. Το 1992, στο Wembley, ένα φάουλ του Ronald Koeman απέναντι στη Σαμπντόρια χάρισε στον σύλλογο το πρώτο του Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ακολούθησαν οι τίτλοι του 2006, του 2009, του 2011 και του 2015, συνολικά πέντε. Το 2009 η Μπαρτσελόνα έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα που κατέκτησε έξι διοργανώσεις μέσα σε ένα έτος. Όσοι θέλουν να θυμούνται αυτές τις βραδιές μπορούν να δουν το σετ με τις 5 καρφίτσες της Μπαρτσελόνα για τα Champions League.

Χρόνια πολλά στην Μπάρτσα. Από τα έντεκα παιδιά του Gimnasio Solé μέχρι τις γεμάτες κερκίδες του σήμερα, το μπλε και το μπορντό παραμένουν ίδια.

Δες τις φανέλες και τα προϊόντα της Μπαρτσελόνα στο sportarena.gr.

Φωτογραφία: Camp Nou – Luis Miguel Bugallo Sánchez (Lmbuga), Wikimedia Commons, άδεια CC BY-SA 3.0.